தமிழ்நிலவன்

நிலவன் கவிதைகள் ! (Nilavan-Kavithaigal)

2009-01-25T04:39:00.001-08:00

வாழ்வோட்டத்தில் விழித்தெழும் வார்த்தை தொகுப்புகளை வர்ணனையுடன் வைப்பதாக மட்டும் இதைக் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும். கற்பனைகளில் வார்த்தை விளையாட்டு விளையாடிடும் கவிதைகள் எனப்படும் திறமை என்னில் இயற்கையாக அமையவில்லை. ஆகையினால் எனது வாழ்வினில் நான் சந்திக்கும் மனிதர்களின் பண்புகளை, உணர்வுகளை, நிகழ்வுகளின் நிலைகளை வர்ணனையுடன் சமர்ப்பிக்கிறேன்.

தமிழர் திருநாள் !
உலகம் எங்கே செல்கிறது ?
அன்புள்ள அப்பா
தவிப்புடன்...
துரோகம் !
வானவில் !
கண்ணெதிரே...தோன்றினாள் !
யார் அவள் ?
எவ்வளவு பேராசை
காத்திருக்கிறேன்... !
புண்பட்ட வெண்புறா !

பட்டை கிளப்பும் பாரதியின் வரிகள்
'பிரிய'மானவளே !
தோழி அவள்(!)
பெண் ஒன்று கண்டேன்...
திருமண வாழ்த்து
தமிழ் புத்தாண்டு வாழ்த்து !
பிறந்த நாள் வாழ்த்து !
தெரியுமா ?
எய்ட்ஸ் !
இனிமையே இனிமையாய் !
முங்காறு மழே...!

நினைவலைகள்

2009-01-25T04:29:00.000-08:00

நொடி நொடிகளாய் நகரும் வாழ்க்கையில் நமது நினைவில் நிற்பவைகள் என்ன? இந்த வாழ்க்கையில் எப்போதுமே அனைத்துமே நினைவில் நிற்பது இல்லை. ஆனால் ஒரு சில விஷயங்கள் நம் நினைவில் நிற்பது உண்டு. அது மாதிரியான சுவாரஸ்யாமான விஷயங்களை பட்டியல் போடவே இந்த பக்கங்கள்.

பகுதி 1 : பள்ளிப் பருவம்
பகுதி 2 : பள்ளிப் பருவம்
பகுதி 3 : பிறப்பும் வளர்ப்பும்

அமெரிக்காவில்

2009-01-25T04:19:00.000-08:00

நண்பர்களும்மு இனிய வணக்கங்கள் !

பெரியதொரு காரியம் எனும் சொல்லும் அளவிற்கு அமெரிக்காவில் சாதிக்க பயணப்படவில்லை, ஆனால் அமெரிக்கா சென்றதே ஒரு பெரிய காரியம் எனுமளவிற்கு வாழ்வியல் வழி அமைந்துள்ளது.

இப்பயணக்கட்டுரை உங்களை என்னுடன் பயணம் செய்யும் உணர்வை ஏற்படுத்தும் என்னும் நம்பிக்கையில் எழுதுகிறேன்..

பகுதி 1 : விமான பயணங்கள்
பகுதி 2 : டெட்ராய்ட் நகரம்
பகுதி 3 : அனுபவம் புதுமை
பகுதி 4 : நியூயார்க் பயணம்
பகுதி 5 : நியூயார்க் நகரம்
பகுதி 6 : இரவுநேர நியூயார்க்
பகுதி 7 : சுதந்திர தேவி சிலை

பள்ளிப் பருவம் - நினைவலைகள் (3)

2009-01-25T04:07:00.001-08:00

நினைவலைகள் எழுதுவது என்பது நம் மனதில் அலையோடும் நினைவுகளில் ஊடகமொன்றில் பதிவிடும் அருமையான ஒன்று. நண்பர்கள் சிலர் நன்றாக இருக்கிறது, அதன் நடையும், எளிமையாய் சிறுவயது நினைவுகளை எடுத்துரைக்கும் நடையும் நன்றாக இருப்பதாய் பாராட்டினார்கள். மேலும் தொடர்ந்து எழுதுங்கள் என்று உற்சாகம் கொடுத்தார்கள். ஆயினும் அடுத்த என்ன எழுதலாம் ? என்ற நினைவும், நாளை எழுதலாம் என்னும் சோம்பலுமாய் எழுதுவதை தொடர நேரமும் மனமும் ஒத்துழைக்கவில்லை. அவ்வப்போது எழுதலாம் என நினைத்தாலும் முழுமையாக எழுத முடியவில்லை..

கடந்த தொடரில் எனது பள்ளிப் பருவம் பற்றிக் குறிப்பிட்டுருந்தேன். முதல் வகுப்பு முதல் மூன்றாம் வகுப்பு வரை எனது ஊரில் உள்ள அரசு ஆரம்பப் பள்ளியில் படித்தேன். தமிழ் எழுத்துக்கள் கற்றுக் கொண்டதை அடுத்து குறளோ அல்லது மற்றவை என்ன படித்தேன் என ஞாபகம் வரவில்லை. ஆனால் பாரதியின் ஜாதிகள் இல்லையடி பாப்பா பிழையின்றி எழுதிய ஞாபகம் உள்ளது. அந்நேரங்களிலேயே நான் வகுப்பில் நன்றாகப் படிப்பவன் என்ற நிலையிலிருந்தது. எனக்கு இணையாக அக்கினி என்னும் நண்பனும் நன்றாகப் படிப்போம். எனது தந்தை காஞ்சிபுரத்தில் தங்கி வேலை பார்த்து வந்தார். அவ்வப்போது வீட்டிற்கு வருவதுண்டு. அவ்வாறு வரும் சமயத்தில் எப்படி படிக்கிறாய் ? என்ன தரத்தில் இருக்கிறாய் எனக் கேட்டதுண்டு. அப்போது அக்கினி முதலாவதாகவும் நான் அடுத்த இடத்தில் இருப்பேன் எனக் கூறியிருக்கிறேன். அதற்கு அக்கினியை விட நன்றாகப் படிக்க வேண்டும் எனக் கூறினார்<

எங்களின் காடுகளில்( வயல்களில்) வெங்காயம் பயிரிடப்பட்டு மூட்டை மூட்டையாக கட்டிக் கொண்டிருந்ததைக் கண்டிருக்கிறேன். கிணறுகளிலிருந்து பீச்சிடும் நீர்நிலைகளிலும் ஆடிப் பாடியிருந்திருக்கின்றோம். அவ்வாறு விளையாடிக் கொண்டிருக்கும் போது வீசப்பட்ட பச்சை நிற அரைக்கால் சட்டை எங்கே தொலைந்து போனதென்று ஆர்வமும், நினைவுகளும் அக்கிணற்றை கடக்கின்ற நேரங்களில் வந்து செல்லும். அது தவிர ஊரிலுள்ள கண்மாய்களில் மங்கலான மஞ்சள் நிற நீரிலும் ஓரத்தில் நின்று குளித்திருக்கிறோம். அப்போது நீச்சல் எனக்குத் தெரியாது. நீச்சல் தெரியாது நீர்நிலை ஒன்றில் உயிர் பிழைத்த கதை பின்னால் சொல்கிறேன்.

என்னுடன் எத்தனை பெண்கள் படித்தார்கள் எனத் தெரியவில்லை, யார் யார் படித்தார்கள் எனவும் தெரியவில்லை. பின் விபரம் தெரிந்தவுடன் வினவிய போது ஒரே ஒரு பெண்ணைக் காட்டினார்கள். அப்பெண்ணும் தற்சமயம் திருமணமாகி இரண்டு மூன்று சுற்றுகளைத் தாண்டியாயிற்று. அக்காலங்களில் பள்ளிகளுக்கு மதிய உணவாக முட்டையும், ஏதோ ஒரு நாளில் பாயாசமும் அல்லது எது ஒன்றோ கொடுத்ததாக ஞாபகம். முண்டியடித்துக் கொண்டு அதை மாணவர் கூட்டம் வாங்கிக் கொள்ளும். அது கிடைக்காத மாணவர்கள் அழுது கொண்டிருப்பார்கள். ஏன் இதற்கெல்லாம் அழுகிறார்கள் எனத் தோன்றும். அழுகை எனக்கு வருவது அரிது..

பள்ளியில் சீருடையும், செருப்பும் கூட குடுத்ததாக ஞாபகம் உண்டு. காக்கி வண்ணத்தில் கால் சட்டையும், வெள்ளை நிற கதர் சட்டையும் கிடைக்கும். புது ஆடை வாங்கிய புத்துணர்வுடன் அதை அம்மாவிடம் காண்பித்து ஆனந்தம் கொள்வதும் மிக்க மகிழ்ச்சியாய் இருக்கும். பாலர் பள்ளி எனப்படும் பால்வாடியில் ஐந்து வயது குறைந்தவர்களுக்காக தினமும் காலையில் சத்து மாவு கொடுப்பார்கள். சத்துள்ள மாவு ஒன்றைக் கொடுப்பார்கள் என்று மட்டும் தெரியும், ஆனால் அது இனிப்பாக இருக்கும். வீட்டிற்கு அருகிலுள்ள சிறுவர்கள், குழந்தைகளுக்கென வாங்கும்போது எத்தனை பேர் எனக் கணக்கெடுத்துக் கொண்டு இரண்டு மூன்று என ஒரு சிறு கிண்ணத்தில் கிடைப்பதை வாங்கி சாப்பிட்டிருக்கிறோம்.

நான் எனது பள்ளியை தொடர்ந்திருக்க எனது அண்ணன் உயர்நிலைப்பள்ளிக்குச் சென்றிருந்தார். அதனால் அவரை எனக்கு அந்த சமயத்தில் யார் என்று தெரியாது. ஆனால் பை ஒன்றை தோளில் மாட்டிக் கொண்டு நீல நிறப் பாவடை, வெள்ளை நிற சட்டையுடன் இரண்டு மைல்கள் அருகிலுள்ள கீழத்திருமாணிக்கம் செல்லும் அக்காவைப் பார்த்திருக்கிறேன். ஏதோ ஒரு நாள் அவர்களின் பள்ளிக்குச் சென்றதாகவும் ஞாபகம் இருக்கிறது.

தொலைக்காட்சி அந்நாட்களில் பிரபலமாகவில்லை, மாறாக திருவிழா போன்ற சமயங்களில் பெரும் நிலப்பரப்பில் திரை ஒன்றை கட்டி திரைப்படங்களை திரையிடும் வழக்கம் இன்றும் உள்ளது. தனது ஊரில் மட்டுமல்லாது அருகிலுள்ள ஊர்களுக்கும் சென்ற திரைப்படங்களை காண்பது வழக்கம். சில நேரங்களில் அருகிலுள்ள ஊருக்கு நடந்தோ பேருந்துகளிலோ செல்வது வழக்கம். எனது வாழ்நாளின் முதல் திரைப்படமாக அர்ஜூன் நடித்த 'தாய்ப்பாசம்' என்னும் திரைப்படத்தைச் சொல்லலாம். எங்கள் ஊருக்கு அருகில் 4 மைல்கள் தூரமுள்ள எழுமலை என்னும் ஊருக்கு பேருந்தில் சென்று படம் பார்த்து விட்டு வரும் போது நடந்து வந்ததாக ஞாபகம் இருக்கிறது.

நாட்கள் அவ்வாறாய் நகர்ந்து கொண்டிருக்கையில் பிழைப்புக்காய் ஊரைக்காலி செய்து விட்டு வேறு ஊருக்குச் செல்லும் நிலை ஏற்பட்டது.... ?

ஏன் ...? எங்கே ....... அடுத்த தொடரில்
படிக்கலாம்....

பள்ளிப் பருவம் - நினைவலைகள் - (2)

2009-01-25T04:06:00.001-08:00

நான் அப்பவே ரொம்ப சுமார்ட் ........

சிறு வயதிலியே நான் ரொம்ப புத்திசாலியாக இருந்திருக்கிறேன் எனலாம். அதற்கு உதாரணமாக ஓர் நிகழ்வு நடந்தது. பள்ளியிலிருந்து வீடு திரும்புகையில் என்னுடன் படிக்கும் தோழன் ஒருவன் எனது வீட்டிற்கருகில் உள்ள மின்கம்பத்தின் அருகே எதையோ தேடிக் கொண்டிருந்தான். நான் என்ன என வினவிய போது ஏதோ மினுமினு என்று மின்னியதாக கூறினான். நானும் கூர்ந்து பார்த்த்தேன் எதுவும் தெரியவில்லை. யோசித்து விட்டு தேடும் இடத்திலிருந்து இரண்டு அடி பின் சென்று பார்த்தால் எங்கள் வீட்டு தங்க மூக்குத்தி கண்டுபிடித்தேன். வீட்டில் கொடுத்ததையும், நான் கண்டெடுத்த புத்திசாலித்தனத்தையும் அப்போது வியந்து பாராட்டியதாக ஞாபகமுண்டு.

அ.. ஆ..

எனது முதல் வகுப்பை எப்படி ஆரம்பித்தேன் என்று தெரியவில்லை, ஆனால் புளிய விதைகளை அடுக்கி அ, ஆ எழுதிய ஞாபகம் இன்றும் நினைவில் உள்ளது. ஆசிரியரின் முகங்கள் ஞாபகம் இல்லை. ஆனால் அ அம்மா, ஆ ஆடு சொல்லிக் கொடுத்தவைகள் ஞாபகம் இருக்கிறது. மூன்றாம் வகுப்பில் வந்த பாரதியின் பாடலை("ஜாதிகள் இல்லையடி பாப்பா") எழுதி ஆசிரியையிடம் காண்பித்ததாக ஞாபகம் உண்டு. மூன்றாம் வகுப்பு படிக்கும் போதே நான் நன்றாக படிக்கிறேன் என்ற நிலை அனைவரிடமும் இருந்தது, எனக்கும் தெரிந்தது.

'தபால் பை'

பள்ளி செல்லும் நாட்களில் 'தபால் பை' என்பது ஒரு பெரிய கனவு. தபால் பையா ? என்னவென்று யோசிக்கிறீர்களா ?. புத்தகங்களை மஞ்சள் பைகளிலும், யூரியா பைகளில் தான் எடுத்துச் செல்வது வழக்கம். அதற்கு மாற்றாக தோளில் தொங்கவிட்டுக் கொண்டு அஞ்சல் கொடுக்கும் த்பால்காரனின் மாதிரியான பைகள் தான் பிரபலமான ஒன்று. நன்றாக படித்தால் தான் தபால் பை என்று வீட்டில் சொல்லினார்கள். அதுபோலவே மூன்றாம் வகுப்பின் ஆரம்பத்தில் தபால் பை ஒன்றை வாங்கிக் கொடுத்து எங்களின் ஆசையையும் நிறைவேற்றினார்கள்.

எனது தந்தை மிகவும் கோபக்காரர், காஞ்சிபுரத்தில் வேலைக்கு சென்றுவிட்டு அவ்வப்போதுதான் தந்தை வீட்டிற்கு வருவார். சேட்டை செய்தால் அடி பின்னி எடுத்துவிடுவார். முரண்டு பிடித்த என் அக்காவின் முகத்தை வீட்டுச்சுவரில் சரசரவென தேய்த்து அடித்தது மட்டும் மறக்க முடியாத நினைவுகளில் ஒன்று. முன்னால் நின்று பேசுவதற்கே மிகவும் பயமாக இருக்கும். எதோ ஒரு சமயத்தில் நன்றாக படிக்கிறாயா ? என கேட்டிருக்கிறார். நான் நானும், இன்னொருவனும் நன்றாக படிக்கிறோம் என்று சொன்னேன். அவனைவிட நன்றாக படிக்கவேண்டும் என்று சொல்லியதாக ஞாபகம்.

செண்டிமெண்ட்

சிறுவயதில் பெற்றோர்கள் வெளியூருக்குச் செல்லும் போது குழந்தைகள் தானும் வருவேன் என்று அடம் பிடிப்பார்கள். பெற்றோர்கள் குழந்தைகளை ஏமாற்ற காசுகளை கையில் திணித்து விட்டு செல்வது வழக்கம். எனது அம்மா ஊருக்குச் சென்றால் நானும் வருவேன் என அடம் பிடிப்பதில்லை. ஆதலால் கையில் காசுகளை திணித்துவிட்டு செல்வார்கள். ஆனால் எனது அண்ணன் ராமு காசு வேணாம், கூட வருவேன் என அடம் பிடிப்பதால் அவனை மட்டும் அழைத்துச் செல்வதுண்டு. அப்போதே லச்சுமணனுக்கு காசு கொடுத்தால் வீட்டிலே இருந்து கொள்வான் என முடிவெடுத்து வீட்டிலேயே விட்டுவிட்டுச் செல்வார்கள்.
எனக்கு அது அவசியமாகவும் படவில்லை. அதே போல பள்ளியில் சத்துணவாக பாயசமோ, முட்டையோ கொடுப்பார்கள் என நினைக்கிறேன். அதை முண்டிக்கொண்டு வாங்குகையில் ஏனைய சிறு குழந்தைகள் அழுதுகொண்டு இருக்கும். ஆனால் எனக்கு அழுகை வராது. ஏன் அழுகிறார்கள் என்றும் நினைத்துக் கொள்வேன். அட அழுதால்தான் முட்டை கொடுப்பார்கள் என எண்ணிக்கொண்ட்டு அழுவது போல் பாசாங்கு செய்ததாகவும் ஞாபகமுண்டு. ஆக அந்த சமயத்திலேயே 'செண்டிமெண்ட்' எனப்படுவை எனக்கு குறைவு என்பதை இது காட்டுகிறது.

ஆட்டம்

எங்களின் கடைகளில் இருந்து பனியாரம் வாங்கி சாப்பிட்டது, அத்தை கடையில் இனிப்பு, பருப்வு வடைகள் சாப்பிட்டது, அப்பத்தா வாங்கிக் கொடுத்த தின்பண்டங்கள் என அரைகுறை ஞாபகங்கள் சில வந்துபோவதுண்டு. மதுரைபக்கங்களில் தோட்டங்களையும், வயல்களையும் காடு என அழைப்பதுண்டு. காட்டிக்கு போயிட்டு வருகிறேன் என்றால் தோட்டத்திற்கு போய் வருகிறேன் என்பதே அர்த்தம். எங்களின் தோட்டங்களில் சுற்றித் திரிந்தது, பெரிய வெங்காயம் சாகுபடி செய்தது, நெல் பருத்தி விளைச்சல் செய்ததும் ஞாபகம் இருக்கிறது. செலவுக்கு காசு வேண்டும் என்றால அம்மா, அப்பாவிடம் கேட்கத் தேவையில்லை. காட்டிற்கு சென்று பருத்தியை எடுத்து டவுசர்(கால்ச் சட்டை) பைக்குள் போதுமென்ற அளவுக்கு திணித்துவிட்டு கடைகளில் கொடுத்து நமக்குத் தேவையான தின்பண்டங்களை வாங்கும் பண்டமாற்று முறை பண்ணியிருக்கிறோம். இதை திருட்டு என்றே சொல்லலாம்.
ஆனால் நம்ம காடுதான் என்பதால் திருட்டு இல்லை என்றும் சொல்லலாம். எப்படீ?

எங்கள் ஊர் கண்மாய்களில் ஆட்டம் போட்டிருக்கிறோம். கண்மாய் நீரில் கற்களை எரிந்து தவளை விடுவது ஒரு பொழுதுபோக்கு. பின் ஊரில் உள்ள சிறுவர்களுடன் நொண்டி ஆட்டம், கண்ணாமூச்சி, அது இதுவென ஆடி இருக்கிறோம். அந்நாட்களில் குதிர்வல்லி என்னும் தானியம் தான் பெரும்பான்மையான வீடுகளின் சோறாக தாயாரகும். கடுகு போன்றும் வெள்ளை நிறத்துடனும் இருக்கும் குதிர்வல்லிச் சோறும், சோளக் கூழ், கம்மங்கூழ், கேழ்வரகு கூழ் போன்றவைகளை நாங்கள் சாப்பிட்டுவோம். ஆனால் எனக்கும் எதுவுமே பிடிக்காது. ஆகையால் எனக்காக மட்டும் சித்தப்பா, அததை வீடுகளில் இருந்து சுடு சோறு வாங்கி சாப்பிடுவேன் என நினைக்கிறேன். ஆனால் எல்லா நாட்களும் கிடைத்ததா? என ஞாபகம் இல்லை. எங்கள் ஊர்களில் குதிர்வல்லி இன்றும் பயிரடப்பட்டு சில குடும்பங்களில் பயன்படுத்துகிறார்கள் பழமை மாறாமல்.

சைக்கிளை மதில் அமுக்கியிருச்சு.....

எனது சித்தப்பாவின் மகளும் அக்காவுமானவருக்கு சைக்கிள் என்பது பட்டப்பெயர். ஒருமுறை ஓடிப்பிடித்து விளையாடிக்கொண்டிருக்கும் போது தளர்ந்த நிலையில் உள்ள மண் மதில்சுவர் இடிந்து விழுந்துவிட்டது. அதனைப் பார்த்த சிறுவர்கள் அனைவரும் 'சைக்கிளை மதில் அமுக்கியிருச்சு' என் கூவியதைக் கேட்டு சைக்கிள் தானே என்று அலட்சியமாக இருந்துவிட்டு, பின் விவரம் தெரிந்து அவரை காப்பாற்றினார்கள். தலையில் சிறு காயத்துடன் மருத்துவமனை சிகிச்சை பெற்றார் அவர். அந்த நிகழ்ச்சி இன்றும் ஞாபகம் உள்ளது.

- சொல்வோம்ல....

பிறப்பும் வளர்ப்பும் - நினைவலைகள் (1)

2009-01-25T04:05:00.000-08:00

வணக்கம் நண்பர்களே !

நொடி நொடிகளாய் நகரும் வாழ்க்கையில் நமது நினைவில் நிற்பவைகள் என்ன? இந்த வாழ்க்கையில் எப்போதுமே அனைத்துமே நினைவில் நிற்பது இல்லை. ஆனால் ஒரு சில விஷயங்கள் நம் நினைவில் நிற்பது உண்டு. அது மாதிரியான சுவாரஸ்யாமான விஷயங்களை பட்டியல் போடவே இந்த பக்கங்கள்.

வரலாறு :
மதுரை மாவட்டம், பேரையூர் தாலுகாவில் உள்ள கிருஷ்ணாபுரம் என்னும் ஊரில் இருந்த வேலு என்பவருக்கு மூத்த மகனாப் பிறந்த சங்கர்ராமு என்பவருக்கும், காரியாபட்டி தாலுகாவைச் சேர்ந்த புதுப்பட்டி கிராமத்தில் பத்தாவது மகளாக பிறந்த பாக்கியம் என்பவருக்கும் 1970-ல் மதுரையில் உள்ள மீனாட்சி கோவிலில் திருமணம் நடந்தது.

இத் தம்பதியருக்கு மொத்தம் ஆறு குழந்தைகள். அதில் ஆறாவதாய் பிறந்த ஆண் மகனுக்கு லச்சு என்று பெயரிட்டு அழைத்தனர். அப்பெயரே பின்னால் அழகாக 'விஜயலட்சுமணன்' என அழைத்தனர். ( ஒரு வழியா யாருன்னு தெரிஞ்சு போச்சா ?........... )

எனது தந்தை முதல் பிள்ளையாக இருந்ததனால் மிகவும் செல்லமாக வளர்க்கப்பட்டார் என்று சொல்வார்கள். அதாவது குதிர்வல்லி சோறும், கம்மங்கூலும், சோளக்கூலும் சாப்பிடுகின்ற அந்தக் காலத்திலேயே எங்கள் அப்பாவுக்கு எப்போதுமே சுடு சோறு தான் தயார் பண்ணுவார்களாம். இட்லி, தோசையெல்லாம் பொங்கலுக்கும், தீபாவளிக்கும் பண்ணுகிற நேரத்தில் எனது தந்தைக்கு காலையில் இட்லி தோசைதான் சாப்பிடுவார். அந்தப் பழக்கம் அவரின் கிட்டத்தட்ட ஐம்பது வயது வரைக்கும் தொடர்ந்தது. சிறு வயதில் இருந்தே மிகவும் வேகமாக நடப்பார். எங்கே போவது என்றாலும் நடந்தே தான் செல்வது அவரது வழக்கம். அதானாலேயே மிதிவண்டி ஓட்டுவதற்கு கூட அவர் கற்றுக் கொள்ளவில்லை.

இத்தம்பதியருக்கு மொத்தம் ஆறு குழந்தைகள். முதலாவது ஆண் குழந்தை பின் வரிசையாய் மூன்று பெண் குழந்தைகள், ஒரே ஒரு ஆண் என வருத்தப்பட்டிருக்கக் கூடும், அதனாலேயே பின் இரட்டையாய் ஆண் குழந்தைகள் பிறந்தது. அக்குழந்தைகளுக்கு இராமர், லட்சுமணன் என்னும் வழக்கமாக இரட்டையர்களுக்கு வழங்கப்படும் பெயர்களையே வைத்தார்கள்.

பிறப்பு

அக்குழந்தைகள் 1981 ம் வருடம் கார்த்திகை மாதம் 10 ம் தேதி திருமங்கலத்தில் உள்ள அரசு மருத்துவமனையில் சுகப்பிரவசம் அடைந்து சுகமாய் இவ்வுலகை அடந்தோம். இரட்டைச் சகோதரர்களில் நான் தான் தம்பி. நான் சிறு வயதிலேயே மிகவும் சுறுசுறுப்பாக இருந்து இருக்கிறேன். அதுவும் சாப்பாட்டு விஷயத்தில் செம கெட்டியாம். ஒவ்வோரு முறையும் இரண்டு புட்டி பால் குடிப்பது வழக்கம். பொறுமையும் கிடையாது என்பார்கள், அதாவது ஒரு பாட்டில் பால் முடிந்து, அடுத்து பாட்டில் ஊற்றி கொடுப்பதற்குள் அலறல் அழுகை ஆரம்பமாகிவிடும். எங்களின் இருவருக்கும் அமுல் பாட்டில் வாங்கியே எங்களின் வசதி குறைந்து போய்விட்டது என சொல்வார்கள்.

தொட்டிலில் தூங்கும் போது, ஒரு சாய்வாய் படுக்கும் சமயத்தில் எனது காதுகள் ஒட்டிக் கொள்ளுமாம். சிறுவயதில் தொட்டிலில் தூங்கும் போது என் காதுகள் அப்படியே ஒட்டிக் கொள்ளும். இதனால் வீட்டில் பயந்து போய் இருக்கிறார்கள். எங்கே என் காதுகள் ஒட்டிப் போய் விடுமோ என்று. அவ்வப்போது தொட்டிலிக்கு வந்து காதுகளை சரிசெய்து விடுவார்கள்.

நாங்கள் அப்போது எங்கள் ஊரில் கடை வைத்திருந்தோம். ஏறகன்வே இருக்கும் நான்கு குழந்தைகளுடன் கடையை பார்த்துக் கொள்ளும் தாய் தந்தையருக்கு உதவியாய் இருந்தது எங்கள் ஊரில் இருக்கும் பக்கத்து வீட்டு உற்றார்கள் தான். கடைக்கு வருகிறவர்கள் அப்படியே எங்களையும் தூக்கிக் கொண்டு சென்று விட்டு விடுவார்களாம். இரட்டைக் குழந்தைகள் அல்லவா, அதனால் இருவரையும் பார்க்க கொள்ளை அழ்காய் இருந்திருப்போம் என்றே நினைக்கிறேன்.( கருப்பு தான் இருந்தாலும் அதுதானே அழகு ! )

குழந்தை காணவில்லை.
கடையில் இருந்த என் அம்மா என்னை ஒரு மூலையில் தூங்கப் போட்டு விட்டார். தூங்கப் போட்ட என்னை, யாரவது வீட்டில் தூக்கிப் போயிருப்பார்கள் என்னும் எண்ணத்துடன் கடையை மூடிவிட்டு வீட்டுக்குச் சென்று விட்டார். ஊர் முழுக்க தேடி அலைந்து இருக்கிறார்கள். அதுவரைக்கும் நான் நிம்மதியாக தூங்கி இருக்கிறேன். அவ்வளவு நேரம் வரை அழக்கூட இல்லை போலும். ஏறக்குறைய நாலைந்து மணி நேரம் கழித்து கடையை திறந்து பார்த்தால் க்டையில் தூங்கிக் கொண்டு இருந்திருக்கிறேன். இந்த நிகழ்ச்சியை அவ்வப்போது என் தாயும் உற்றார்களும் நினைவுப் படுத்தி மகிழ்வதுண்டு.

'எம்.ஜி.ஆர் இறந்துதான் எங்கள் ஊரில் தான்'
அன்றொரு நாள். என்னுடைய ஆறாவது வயதில் எங்கள் ஊரில் எம்.ஜி.ஆர் இறந்து விட்டார், அவரை எங்கள் தெருவில் ஊர்வலமாக எடுத்துச் சென்றார்கள். நம்ப முடிகிறதா உங்களால்? ஆம் எனக்கு ஒரு 10 வயது ஆகும் வரை அப்படி தான் நினைத்துக் கொண்டு இருந்தேன். அதற்கு பின் தான் தெரிந்தது அது எம்.ஜி.ஆரின் நினைவு நாளுக்காக உருவாக்கப்பட்ட எம்.ஜி.ஆர் பொம்மை என்பது. என்னைப் பற்றி எனக்கே எனக்கு இந்த நிகழ்வுகள் தான் ஞாபகம் இருக்கிறது.

அடுத்த்தாக 60 கிலோ மீட்டர் தொலைவில் இருக்கும் எங்கள் குல தெய்வ கோவிலுக்கு மாட்டு வண்டியில் சென்று இருக்கிறோம். அப்போது எங்கள் ஊரில் உள்ள ஒரு தாத்தாவின் தோளில் சவாரி செய்தது என்னால் மறக்கவே முடியாதவை. பின் மதுரையில் பேருந்திலோ, காரிலே செல்லும் போது இருக்கையில் நின்று கொண்டு மதுரையில் உள்ள ஒரிரு இடங்களை சுற்றிப் பார்த்ததாகவும் ஞாபகம் இருக்கின்றது. பின்னொரு நாளில் மதுரை தமிழ்நாடு பாலிடெக்னிக்கில் இருக்கும் அண்ணனைப் பார்ப்பதற்காக பாலத்தின் நடைபாதைகளில் நடந்து சென்றது மட்டுமே ஞாபகமிருக்கிறது.

- வரும்......

சுதந்திர தேவி சிலை - அமெரிக்காவில் (7)

2009-01-25T04:02:00.001-08:00

அக்தோபர் மாதம் 28ம் தேதி 2007

நியூயார்க் நகரம் உறங்கும் நேரம்..... அறையின் சன்னலை திறந்து வைத்தால் மேலெழும்பி நிற்கும் கட்டிடங்களும் வண்ண விளக்குகளுமாய் குழுமியிருந்தது. அதிகாலையிலேயே எழுந்து சுற்ற ஆரம்பித்தால் தான் பெரும்பாலான இடங்களை சுற்றிப் பார்க்க வேண்டும் என்பதால் காலையிலேயே எழுந்து குளித்து முடித்து தயாராகி விட்டேன். முகுந்து சுற்றிப் பார்க்க வர மறுத்ததால் இரவே அருகிலுள்ள அறையிலுள்ள சுவாமியை அழைத்தாகி விட்டது. காலையில் 9 மணிக்கெல்லாம் தயாராகி விட பணித்தும் ஆகிவிட்டது.

நான் அடித்து பிடித்து காலையிலேயே தயாராகி இருக்க அவனோ அப்போது தான் எழுந்திருந்தான். எனக்கோ இருக்கிற ஒரு நாளில் நன்றாக சுற்றிப் பார்த்தாகி விட வேண்டும் என்ற ஆர்வக்கோளாறு வேறு. என்ன பண்ணுவது வேகமாக செல்லலாம் என வலியுறுத்தி 10 மணிக்கெல்லாம் அறையை விட்டு வெளியே வந்திருந்தோம்.

அடிவயிற்றில் பசி குடலைப் பிடுங்கியது. நம்மூராக இருந்திருந்தால் எதாவதொரு கடையில் போய் இட்லியோ, தோசையோ விழுங்கிவிட்டு விறுவிறு வென நடக்கலாம். அங்கே எங்கே போய் சாப்பிடுவது என்ன சாப்பிடுவது என்ற பெரும் குழப்பங்களுக்கிடையில் அருகிலுள்ள கடையில் இரண்டு பன்னுகளை வாங்கி சாப்பிட்டோம். நம்மூரில் கிடைக்கும் பன் என்று ஆசையாக சாப்பிட ஆரம்பித்தால் அதில் ஏதோவொரு மணம் உவ்வே என வைக்கிறது. இருந்தாலும் என்ன செய்ய ? என்று சாப்பிட்டு விட்டுக் கிளம்பினோம். நாங்கள் தங்கியிருந்த அறைக்கு அருகில் தான் சுதந்திரதேவி சிலைக்குச் செல்ல வேண்டிய இடம் இருப்பதால் கால்நடையாகவே நடந்து செல்ல ஆரம்பித்தோம்.

இனிமையான தென்றல் காற்று எங்களின் முகத்தில் ஈரக்காற்றை அறையத் தவறவில்லை.. அக்குளிர் காற்றிலிருந்து என்னைக் காக்க ஜெர்கின் ஒன்றை அணிந்திருந்ததால் ஒரளவு உடல் வெதுவெதுப்பாய் இருந்தது. போகின்ற வழியில் தீவிரவாதிகளால் வானூர்தி விட்டு தாக்கப்பட்டு தரைமயமாக்கப்பட்ட "Ground Zero" என தற்போது அழைக்கப்படும் உலக வர்த்தக கட்டிடத்தின் கட்டிடப் பணிகள் நடந்து கொண்டிருந்தன. கிட்டத்தட்ட ஆறு வருடங்களுக்கு முன் சிதைந்து போன சிமெண்ட் துகள்களுக்குள் சிதறி விழுந்த மனித உயிர்கள் மாண்ட இடங்கள் கண்டேன். பிரம்மாண்டமாய் காட்சி தரும் அம்மாதிரியான இடங்களில் 110 மாடி கட்டிடம் தரைமட்டமாயிருந்தால் அவர்களின் மனநிலை எப்படி இருந்திருக்கும் என்பதையும் உணர முடிந்தது. அப்பணி நடக்கும் இடங்களிலும் ஆங்காங்கே சுற்றுலாத்தளம் போல் சுற்றிப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

செல்கின்ற வழியில் ஆங்காங்கே புகைப்படம் எடுத்துக் கொள்ளவும் தவறவில்லை. நானும் சுவாமியும் மாற்றி மாற்றி வெவ்வேறு விதமான கோணங்களில் எடுத்துக் கொள்ள தவறவில்லை. உலக வர்த்தகக் கட்டிடத்தின் முன்பாக இருந்த ஒரு இடத்தில் அமைந்துள்ள குட்டிச் சுவற்றில் சைக்கிள் ஓட்டி சாகசம் புரிந்த்தைப் பார்க்க பரவசாமாயிருந்தது. அதன் அருகிலேயே ஒர் மனித சிலை உட்கார்ந்த நிலையில் பெட்டி ஒன்றை வைத்துக் கொண்டிருந்தது. அதனருகில் உட்கார்ந்தும் போட்டோ எடுத்துக் கொண்டோம்.

சிறிது தொலைவில் உலக பொருளாதரத்தின் சிம்மாசனமாக விளங்கும் வால் ஸ்டிரீட் சென்றோம். பெரும் பண முதலைகளும், முதலீடு செய்யும் முதலீட்டாளர்களும் குவிந்திருக்கும் அவ்விடம் ஞாயிற்றுக்கிழமை என்பதால் பெரும் அமைதியாயிருந்தது. ஆள்நடமாட்டமும் மிகவும் குறைவாகியிருந்தது. வால் ஸ்டிரீட்டைக் கடந்து சென்றால் பெரும் கூட்டம் ஒன்று வரிசையில் காத்துக் கொண்டிருந்தது. ஆம் சுதந்திர தேவி இருக்கும் தீவுக்குச் செல்ல காத்திருக்கும் கூட்டம் தான் அது. என்ன ஏது என்று விசாரித்து விட்டு பெரும் வரிசையில் நிற்க ஆரம்பித்தோம். அப்போது என்னுடன் மதுரை ஹனிவெல்லில் பணியாற்றிய, பணியாற்றிக் கொண்டு அமெரிக்கா வந்திருக்கும் ஆனந்தை சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. பயணச்சீட்டு பெற்றுக்கொண்டு பயணப்பட ஆயத்தமாயிருந்த ஆனந்த்திடம் ஒரு சில வார்த்தை விசாரிப்பு, பரிமாற்றங்கள் செய்தோம். அருகிலுருக்கும் மதுரையில் கிடைக்காத சந்திப்பு பல ஆயிரம் மைல்களுக்கு அப்பால் கிடைத்த சந்திப்பை பரவசமாய்த் தான் இருந்தது.

பயணச்சீட்டு வாங்கக் காத்திருக்கும் நீள் வரிசையில் வெவ்வேறு நாட்டு மக்கள் கலந்து இருந்தனர். நமது நாட்டின் சுற்றுலாத்தளங்களில் தெலுங்கு, மலையாள, கன்னட, ஹிந்தி ஆட்களைப் போல சீன, பிரிட்டானிய, ஜப்பானிய, ஐரோப்பிய மக்கள் வரிசையாய் நகர்ந்து சென்று கொண்டிருந்தனர். பொறுமையுடன் நகர்ந்து செல்லும் மக்களை குஷிப்படுத்துவதற்காக பிச்சை எடுப்பது போன்ற முறையில் நகைச்சுவையாகப் பேசுவது, நாட்டின் தேசீய கீத்ததைப் பாடுவது போன்ற பொழுதுபோக்குக்களை சிலர் நடத்திக்கொண்டிருந்தனர். நம்மூரில் ஒரு ரூபாய், இரண்டு ரூபாய் கொடுப்பது போல அங்கே ஒரு டாலர், இரண்டு டாலர் கொடுத்துக் கொண்டிருந்தார்கள். நாம் தான் ஒவ்வொண்ணுக்கும் கணக்குப் பார்ப்போமே.. ஒரு டாலர் போட்டாலும் கூட இந்திய ரூபாய்க்கு மதிப்பான 43 ரூபாயையா பிச்சையாகப் போடுவது ? என நினைத்துக் கொண்டோம்.

வெகு நீண்ட வரிசைகளைக் கடந்து விமானப் பயணத்திற்கு இணையான சோதனைகளுக்குப் பிறகு பிரம்மாண்டமாய் நின்று கொண்டிருந்த போட்டில் ஏறி பயணமானோம். போட் மெல்ல மெல்ல நியூயார்க் நகரை விட்டு மெல்ல நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. ஈரமான தென்றல் காற்று பல மடங்கு வேகத்தில் அறைந்து கொண்டிருந்தது.

போட் நியூயார்க நகரை விட்டு மெல்ல நகர்ந்து கொண்டிருந்த போது நியூயார்க் நகரத்தின் கட்டிடங்களின் அமைப்பு ஒரு சொர்க்கத்தைப் போன்றே காட்சியளித்தது. தண்ணீரைக் கிழித்துக் கொண்டு செல்லும் போட்டின் அழகும், மெல்ல மெல்ல தன் அழகை பிரதானப் படுத்திக் கொண்டிருக்கும் நியூயார்க் நகர கட்டிடங்களும், ஒங்கி உயர்ந்ததாய் கைகளில் தீபம் வைத்துக் கொண்டிருக்கும் சுதந்திர தேவியின் சிலையும், அதன் அழகும், நியூயார்க் நகர கட்டிடங்களுக்கு இணையாக வீற்றிருக்கும் நியூஜெர்ஸி நகர அழகுமாய் கண்கொள்ளா காட்சியாய் அத்தருணங்கள் நகர்ந்து சென்று கொண்டிருந்தது.

- தொடரும்

இரவு நேர நியூயார்க் - அமெரிக்காவில் (6)

2009-01-25T04:01:00.001-08:00

27ம் தேதி அக்தோபர் 2007

நியூ யார்க் நகரின் இரவு நேர கேளிக்கை என்ன்வென்று ரசிப்பதற்காக உலா வரச் சென்றோம் நண்பன் முகுந்துடன். ஸ்டிரிப் டான்ஸ் அல்லது எதாவதொரு கேளிக்கை விடுதிக்கு அழைத்துச் செல்கிறேன் என்று என்னை அழைத்துச் சென்றான் முகுந்த். சாம்பர்ஸ் தெருவிலிருந்து கேம்பிரிட்ஜ் தெரு சென்று அங்கே நடைபாதையில் நடக்க ஆரம்பித்து ஆங்காங்கே நடந்து கொண்டும் விசாரித்துக் கொண்டும் சென்றோம். மக்கள் கூட்டம் கூட்டமாய் ஆங்காங்கே ஆடிப் பாடிக் கொண்டும், ஜோடியாக நடந்து கொண்டுமிருந்தனர். வித்தியாசமான ஆடைகளுடன், விதவிதமான வேஷங்களுடன் கூடி உலாவிக் கொண்டிருந்தனர் அமெரிக்க இளைஞர், இளைஞிகள்.

பலமுறை பலதெருக்களில் உலவி வந்தும் பயனின்றி எங்களுக்குத் தேவையான கிளப்புகளை காணவில்லை, கண்டும் பிடிக்கவில்லை. ஒரு சில இடங்களில் ஜோடிகளை மட்டுமே அனுமதித்தார்கள், சில இடங்களில் முன்பதிவு செய்யப்பட்டிருந்தது. ஆங்காங்கே விசாரித்ததில் வழிகாட்டிய திசைகளும் வழிமாறிப் போனதெனலாம்.

நடைபயணங்கள் நகர்ந்து டைம்ஸ் ஸ்கொயர் வரை சென்றது. ரயில் நிலைய நிறுத்தததை தேடி அலைந்து நியூயார்க் நகரின் சந்து பொந்துகளுக்குள் பயணித்தோம் எங்களின் நடைபயணத்தை. அந்நேரத்திலும் சரவணபவன் திறந்திருக்கிறதா என்பதை தேடியறிய தவறவில்லை.

டைம்ஸ் ஸ்கொயரில் உள்ள ஜென்டில்மேன் எனும் கிளப் செல்லலாம் என விசாரித்ததில் அனுமதிக் கட்டணம் 20$ என்றார்கள். அதைவிட வேறு ஒன்றை பார்க்கலாம் என பார்த்ததில் கடைசிவரை ஒன்றும் சிக்கவில்லை. தேடித் துருவிப் பார்த்ததில் ஒரே ஒரு பார் மட்டும் தான் சிக்கியது. அங்கே சென்று ஒரே ஒரு பீரை உள்ளிறக்கி விட்டு பின் ரயிலிலேறினோம்.

ரயில் நிலையங்களில் இரவு ஒரு மணிக்கும் கணிசமான மக்கள் கூடியிருந்தனர். ஒரு சிலர் ஆங்காங்கே ஆட்டம், பாட்டம், வேடிக்கை என இரவில் ரயிலுக்கு காத்திருக்கும் வேடிக்கை காட்டிக் கொண்டிருந்தனர். கருப்பர்களின் இடுப்பை வளைத்து ஆடும் ஆட்டம் அருமையாயிருந்தது. வளைத்து நெளித்து ஆடும் ஆட்டமும், அதற்கு தகுந்தாற் போல் கொடுக்கும் இசையும் நம்மையும் ஆடத்தூண்டும் வகையில் இருந்தது. ஆட்டத்தை ரசித்து விட்டு ரயிலேறினோம்.

ஆங்காங்கே அலைந்து திரிந்து அலுப்புடன் வந்து சேர்ந்ததில் வழிப்போக்கர்களை ரசித்ததுடன் கால் வலி மட்டும் மிச்சமாயிருந்தது.

நியூயார்க் நகரம் அமெரிக்காவில் (5)

2009-01-15T05:04:00.000-08:00

"நியூ யார்க் நகரம்"

27ம் தேதி அக்தோபர் 2007

அறையின் ஜன்னலோரோங்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் வெண்மையாய் மாறிக்கொண்டிருந்தது. அந்த வெண்மையில் இதமான தென்றல் காற்றும், தென்றலோடு ஈரமும் கலந்து வீசியது. இரண்டு நாட்கள் தான் இருப்பதால் சீக்கிரமே சுற்றிப் பார்த்து வரவேண்டும் என்பதால் முகுந்தையும் அவசரமாய் எழுப்பி குளித்து முடித்து தயாராகி வெளியே வருகையில் தூரல் ஆரம்பமாயிருந்தது. இந்த தூரலில் எங்கே சுற்றிப் பார்ப்பது என்ற சந்தேகத்துடன் குடையொன்றை எடுத்துக் கொண்டு கிளம்பினோம்.

உணவுவிடுதியை விட்டு வெளியே 20 அடி தூரத்தில் நதி அழகு அற்புதமாய் காட்சியளித்தது. நதிக்கரையில் இருக்கும் நியூஜெர்ஸி நகரனி உயர்ந்த கட்டிடங்கள் வியப்பில் ஆழ்த்தின. மும்பை நகரின் நரிமன் பாய்ண்ட் இடத்தில் ஒரிடத்தில் நின்று கொண்டு மற்ற பகுதியில் ஓங்கி நிற்கும் கட்டிடங்களைப் போன்ற அமைப்புடன், ஆனால் கண்கொள்ளா காட்சியாக நியூயார்க் நகரம் அமைந்திருந்தது. அத்துடம் முகத்தில் அறைந்தாற் போல் அடிக்கும் பனிக்காற்றும் இதமாயிருந்தது.

அதே இடத்தில் இரவினில் காணும் போதும் ஒளிவிளக்குகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு புகைப்படங்களில் காண்பதைப் போன்ற அழகை அள்ளித் தந்தது. கால் சக்கரம் கொண்டு நதியோர சாலைகளில் வித்தைக் காட்டிக் கொண்டிருந்த வெள்ளையர்கள் முயற்சியை விடாமல் திரும்ப திரும்ப வந்து முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தனர்.

நதியோர அழகை ரசித்துவிட்டு ரயில் நிலையம் சென்றோம். நியூயார்க் நகரின் சுரங்க ரயில் நிலையம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டிய ஒன்று. ஊரைக் குடைந்து, நீரைக் குடைந்து என ஒரு பெரிய நெட்வொர்க்காக பல கிலோமீட்டர்களுக்கு பரந்து விரிந்து தரைக்கு கீழே மூன்று மாடிகளாக ரயில் நிலையம் அமைந்து இருக்கிறது. ஒரு நாள் பயணச் சீட்டாக 7$ கொடுத்து வாங்கிக் கொண்டு முதலில் நாங்கள் சென்றது காலச் சதுரம் (டைம்ஸ் ஸ்கொயர்).

காலச் சதுரம் நியூயார்க நகரின் இதயப் பகுதியாகவும், கவனிக்கப் பட வேண்டிய பகுதியாகவும் உள்ளது. உயரமான கட்டிடங்களையும், வண்ண வண்ண விளக்குகளையும், கண் கவரும் விளம்பரப் பலகைகளையும், நடந்து கொண்டே திரியும் ஜனங்களையும், ஆங்காங்கே கூடிக் குலாவிக்கொண்டிருக்கும் காதலர்களையும், அழ்கழகாய் அலைந்து திரியும் பெண்களையும் நாமும் பார்த்துக் கொண்டே நாமும் நடக்கலாம் போல் தான் இருந்தது.

ஜீன்ஸில் வரும் "அன்பே இருவரும் பொடி நடையாக அமெரிக்காவை வலம் வருவோம்" என்னும் வரிகள்தான் (வலம் மட்டும்) ஞாபகம் வந்தது. நாஸ்டாக் கட்டிடத்தின் அருகிலும், ஆங்காங்கே நகர்ந்து கட்டிடங்களின் அருகிலும் நின்று தேவையான அளவு புகைப்படங்களை மாறி மாறி எடுத்துக் கொள்ள தவறவில்லை. காலச் சக்கரத்தில் சரவண பவன் உள்ளது என கேள்விப் பட்டு தேட ஆரம்பித்தால் ஒரு மணி நேரமாகியும் கண்டுபிடிக்க முடியவில்லை. எந்த தெருவில் இருக்கிறது எனத் தேடி தேடி அலைந்து அலுத்து பின் வேறு இடத்தில் சாப்பிடலாம் என அடுத்து கிளம்பினோம்.

அடுத்ததாக கொலம்பஸ் சர்கிள் எனப்படும் இடத்திற்கு சென்றோம். நான்கு சாலைகளுக்கு மத்தியில் உள்ள உலக சிலையும் காவல் போல் நிற்கும் கட்டிடங்களும் கண் கொள்ளாக் காட்சியாயிருந்தது. தேவையான அளவு போட்டோ எடுத்து விட்டு பூங்காவிற்கு சென்றோம்.

பச்சை பசேலென்ற பூங்காகளில் சுற்றிலும் அமைந்துள்ள வண்ண வண்ணமாய் செழித்துக் குலுங்கும் மரங்களும், அரைக்கால் சட்டையுடம் நடைபயணம் மேற்கொள்ளும் பருவப் பெண்களும், முதியோர்களும், குட்டி தேவதைகளாய் ஓடித் திரியும் குழந்தைகளும் எங்களின் கண்களால் ரசிக்க்ப் படத் தவறவில்லை.

குதிரை வண்டிகளிலும், சாரட் வண்டிகளிலும், இரண்டு மூன்று சக்கர வாகனங்களில் வலம் வரும் உள்ளூர் மற்றும் வெளியூர் பயணிகளும் பூங்காக்களை ரசித்தபடி சென்று கொண்டிருந்தனர். நாங்கள் அவர்களையும், அவர்களின் ரசிப்புகளையும் கவனிக்கத் தவறவில்லை. ஆங்காங்கே கொஞ்சிக் கொண்டிருந்த காதலர்களின் பருவ விளையாட்டுக்களையும் எங்களின் கேமராக்கள் கவ்விக் கொண்டிருந்தன, கண்களோடு சேர்த்து. போகிற போக்கில் காதலிக்கு முத்தம் கொடுத்துச் செல்லும் காதலன், வெட்ட வெளியிலமைந்த புல் தரையில் கன்னியொருவளின் மேனியில் மேன்மையாய் விரலில் வீணை வாசித்துக் கொண்டிருந்த காதலன் என காட்சிகள் மெய்சிலிர்த்தன.

அதிகமான புகைப்படங்களால் சக்தியை இழந்திருந்த கேமரா பாட்டரியைப் போன்று அலைந்து திரிந்ததில் எங்களின் சக்தியையும் இழந்திருந்தோம். ஆகையினால் போதுமென முடிவு செய்து உணவு விடுதிக்கு கிளம்பினோம் எண்ணற்ற காட்சிகளை கண்ணில் நிறுத்திய மனநிறைவுடன்.

நியூ யார்க நகரின் இரவு வாழ்க்கை எப்படீ?

- சுற்றுவோம்.......

டெட்ராய்ட் நகரம்- அமெரிக்காவில் (2)

2009-01-15T04:51:00.001-08:00

"டெட்ராய்ட் நகரம்"

அமெரிக்கா பயணமாகி சேர்ந்ததை சொல்லியிருந்தேன். இந்த கட்டுரையில் என்னவெல்லாம் பார்த்தோம் எனப் பார்க்கலாம். முதல்வாரத்தில் ஹோட்டலின் அருகிலுள்ள Briarwood Mall எனும் வணிக வளாகத்தில் நண்பர் பிரகாசுடன் சுற்றிப் பார்த்தோம். நான்கு பகுதிகளாக பிரிக்கப்பட்டு பிரம்மாண்டமான கடைகளுடன் எண்ணற்ற கடைகளை உலாவி வந்தோம். சலுகைவிலைகளில் கிடைத்த ஒரு சில பொருட்களை மட்டும் வாங்கினோம். ஒவ்வொரு பொருளின் விலையைப் பார்த்து நமது ரூபாயில் எவ்வளவு என்று கணிப்பதை மறக்கவில்லை.

அடுத்த வாரத்தில் Farmington Hills-தங்கி Detroit மென்பொருளானாய் இருக்கும் எனது வகுப்புத் தோழன் நாகராஜனின் சந்திப்பு. அமைதியின் மறுவுருவமாய் அலாதியான திறமையுடன் எங்களுடன் உலா வந்த நாகராஜ் இன்று அமெரிக்காவில் இரண்டரை வருடங்களாக பணியாற்றிக் கொண்டிருக்கிறார்.

அமைதி மட்டுமல்ல, ஒழுக்கத்தை கடைபிடிப்பதிலும் வல்லவனாய் திகழ்கிறான் ( கடைசி வரையில் 'தண்ணி' வாங்கிக் கொடுக்கவில்லை என்பது குறிப்படத்தக்கது). காரெடுத்துக் கொண்டு சென்னை விலாஸ் என்னும் இந்திய உணவிடுதியில் சைவ, அசைவ வகைகளை 'வெட்டி' க்கொண்டு Detroit சுற்றக் கிளம்பினோம். விசாரிப்புகள், கல்லூரி ஞாபகங்கள் என விவாதங்கள் தொடர்ந்தது. அமைதிபூங்கா அமெரிக்காவில் கார் ஓட்டும் அழகை ரசித்துக் கொண்டே சென்றேன்.

டெட்ராய்ட்டின் முக்கியமான இடமான GM towers-ம் அதனைச் சுற்றியிருந்த இடங்களையும் ரசித்துப் பார்த்தோம். கண்ணாடிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கட்டிடத்தின் நுழைவு வாயில் பிரம்மிக்கத்தக்கதாய் இருந்தது. கீழ்தளத்தில் நிறுத்தப்பட்டிருந்த கார்களை நோட்டமிட்டோம். பின் காரிலமர்ந்து போட்டோ எடுத்துக் கொள்ள தவறவில்லை.

GM டவரின் உள்ளே நுழைந்து வெளியே வந்தால் கனடா நாட்டைக் காண் முடிகிறது. டெட்ராய்ட் அமெரிக்காவின் எல்லையில் உள்ளது. 500 மீட்டர் தொலைவில் தண்ணிரைத் தாண்டினால் கனடா நாட்டின் வளங்களையும், மனித, வாகனங்களின் நடமாட்டத்தைக் காணலாம். மறக்காமல் அனைத்து கோணத்திலும் போட்டோ எடுத்துவிட்டு பறக்கும் ரயிலுக்கு பயணமானோம். தானியங்கியாக 30 நிமிடம் பயணிக்கும் பறக்கும் ரயிலின் மூலம் டெட்ராய்ட் நகரத்தை சுற்றிப் பார்க்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. புராதன காலத்து வீடுகளையும், கட்டிடங்களையும் டெட்ராய்ட் நகரம் கொண்டிருந்ததைக் காண முடிந்தது. பறக்கும் ரயில் வட்டாரப் பேருந்தைப் போன்று சுற்றி பின் ஏறிய இடத்துக்கே திரும்பி வந்தது. ஆக டெட்ராய்ட்டையும் பார்த்தாகி விட்டதென கார் எனது ஹோட்டலுக்கு விரைந்து, என்னை இறக்கிவிட்டுவிட்டு டாடா, பாய் பாய் என காட்டிவிட்டு விடைபெற்றான் நாகராஜன்.

ராஜா ராணி என்னும் இந்திய உணவு விடுதியில் மதிய உணவுக்குச் சென்றோம். அங்கேயும் அசைவ உணவுகளை அபேஸ் செய்தோம். அந்த உணவு விடுதியில் பகுதி நேர வேலை பார்க்கும் ரவி, எம். எஸ் மாணவராம். பகுதி நேர வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். எங்க மதுரைக்காரராம், சந்தோஷமாகத்தான் இருந்தது.

உணவை முடித்தவிட்டு ஹுரான் ரிவர் பார்க்கச் சென்றோம். வண்ண வண்ணமாய் மர இலைகளைக் கொண்டு அமைந்திருக்கும் மரங்களும், அதனூடே அலை பாய்கின்ற தண்ணீரும் அற்புதமான காட்சியாயிருந்தது.

நியூயார்க் பயணம் - அமெரிக்காவில் (4)

2009-01-15T04:41:00.000-08:00

26ம் தேதி அக்டோபர் 2007

பல ஆயிரம் அடிகள் மேலே பறந்து, பல ஆயிரம் மைல்கள் கடந்து அமெரிக்க வந்தாலும் டெட்ராய்ட் நகரம் அமெரிக்காவின் பிரம்மாண்டத்தை ஏற்படுத்தித் தரவில்லை. ஆதலால் வேறு எங்காவது சென்று பிரம்மாண்டத்தை ரசிக்க வேண்டும் என முடிவு செய்தேன். அருகிலுள்ள சிகாகோ செல்லலாம் என்றால் அங்கே தெரிந்தவர்கள் யாரும் இல்லை. ஆதலால நியூயார்க் செல்ல முடிவு செய்யப்பட்டது. எனது அலுவலகத் தோழர்கள் யாரும் நியூயார்க் வரத் தயாராக இல்லை. ஆதலால் தனியாகவே சென்று வரத் தீர்மானித்தேன். நியூயார்க் செல்வத்ற்கான வழித்த்தடங்களை ஆராய்ந்த போது ரயில் பயண செலவு, நேரம் ஆகாய பயணத்தைவிட குறைவாகவே இருந்தது பயண செலவும், நேரமும். ஆதலால் இணையத்தின் மூலம் விலை குறைவாக கிடைத்த ஸ்பிரிட் விமானத்தில் 10 நாட்களுக்கு முன்பாக 200$ க்கு முன்பதிவு செய்தேன்.

நான் தங்கும் இடத்திலிருந்து விமான நிலையம் சென்று வர Indian Trail பேருந்திலும் செல்ல 20$க்கு முன்பதிவு செய்தேன். அக்டோபர் மாதம் 26ம் தேதி தேவையான துணிமணிகளுடன் பேருந்தில் அமர்ந்து விமானநிலையம் 4 மணிக்கு வந்து சேர்ந்தேன். மாலை 5 30 க்கு பயணமாகிய வேண்டிய விமானம் 2 மணி நேரம் என தாமதம் என அறிவுப்பு வந்து சரியாக மாலை 7 30 விமானம் டெட்ராய்ட் நகரை விட்டு நியூயார்க் நகருக்கு பறக்க ஆரம்பித்தது. கருமேகங்கள் வானில் சூழ்ந்து தூரல் ஆரம்பித்திருந்தன். அத்துடன் இடி, மின்னலும் சேர்ந்து வானில் மிரட்டியது. இடி மின்னலுக்கும் இருட்டுக்கும் இடையில் வானில் பறந்த விமானம் தள்ளாடியபடியே பறந்தது. எனக்கோ மனதுக்குள் பயம் பிடித்துக் கொண்டது. தெரியாது ஒரு நாட்டில் தனியாக விமானப் பயணம் சிறிது நடுக்கத்தையே வரவழைத்தது. நியூயார்க் பார்க்க வேண்டும் என விரும்பி தேவையில்லாம் மாட்டிக் கொண்டோமோ என்ற எண்ணமும் தோன்றியது. மொத்தமாக பயணம் செய்த சில மாணவர்கள் விமானத்தின் ஆட்டத்தை ரசித்தபடி கூச்சலிட்டுக் கொண்டே வந்தனர். அந்த தைரியத்தையும் நம்பிக்கையையும் என்னுள் சிறிது வரவழைத்துக் கொண்டே பயணம் செய்தேன். எதுவும் விபரீதம் நிகழக்கூடாது என என் மனம் வேண்டிக் கொண்டது. ஒரு 50$ அதிகமாக உள்ள அமெரிக்கன் ஏர்லைன்ஸ் லேயே முன்பதிவு செய்து இருக்கலாமோ என்ற எண்ணமும் தோன்றியது. ஆக ஒரு வழியாய் இரண்டு மணி நேர பயணத்தில் நியூயார்க்கின் லாகார்டியா விமான நிலையத்துக்கு வந்து சேர்ந்தது.

இரவு நேர நியூயார்க் நகரத்தை புகைப்படத்தில் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டு, ஆயிரம் அடிகளுக்கு மேலிருந்து வண்ண விளக்குகளால் உயரமான கட்டிடங்களில் ஜொலித்துக் கொண்டிருக்கும் நகரத்தை காண இருக்கையின் நுனியில் உட்கார்ந்து காத்துக் கொண்டிருந்தேன் விமானம் தரையிறங்கும் நேரத்தில். ஆனால் நியூயார்க் நகரத்தில் மழை பொழிந்து கொண்டிருந்ததால் விளக்குகள் அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக தோன்றி பெரும் ஏமாற்றத்தைத் தான் கொடுத்தது. எதோ பெங்களுர் கலாசிபாளையத்தில் இறங்கிய மாதிரியான தோற்றத்தைக் கொடுத்தது. நியூயார்க் வந்திறங்கும் போது மணி இரவு 9 30 ஆகியிருந்தது.

அலுவலகத்தோழன் முகுந்த் நியு யார்க்குக்கு புதிது என்பதால் என்னை கூட்டிக்கொண்டு வரவேண்டாம் என சொல்லி விட்டேன். அந்நேரத்தில் வாடகைக்கார் அமைத்து செல்லும் நம்பிக்கையும் மற்றும் 70$ செலவழித்துச் செல்லவும் மனம் இல்லை. ஆதலால் முன்பே கூகிளில் பார்த்து வைத்திருந்த வரைபடம் கொண்டு பேருந்தின் (2$) மூலம் அருகிலுள்ள ரயில் நிலையத்திற்குச் சென்றேன். பின் ரயில் நிலையத்திலிருந்து நான் செல்ல வேண்டிய சாம்பர்ஸ் தெருவுக்கு பயணச்சீட்டு(5$) வாங்கி அமர்ந்தேன். 70$ க்குப் பதிலாக 7$ தான் செலவாயிற்று என்பது முக்கியமான விஷயம்.

இரவு நேரம் 10 மணி ஆகியிருந்ததால் கூட்டம் சற்று குறைவாகத் தானிருந்தது. ஒவ்வொரு நிறுத்தத்திலும் மக்கள் இறங்க இரண்டு மூன்று ஆட்களே இருந்தனர்.
ஆங்கில படங்களில் வரும் ரயில் கொலை, கொள்ளை ஞாபகங்கள் வேறு வந்து மனதில் புளியைக் கரைத்தது. ஒரு மணி நேரத்தில் இரவு 11 மணி வாக்கில் சாம்பர்ஸ் ஸ்டிரீட் இறங்கி வரைபடம் கொண்டும், விசாரித்துக் கொண்டும் சென்று நண்பன் தங்கியிருக்கும் ஹோட்டலை அடைந்து வரவேற்பறையில் விசாரித்தால் முகுந்த் என்ற பெயரில் யாருமே இல்லை என்றார்கள். ஆஹா என்னடா இது வம்பா இருக்கே ! முகவரி எல்லாம் சரியாக இருக்கிறது, ஆள் இல்லையே என புளி வயிற்றில் மேலும் கரையத்தான் செய்தது.

என்னிடமும் அலைபேசி இல்லை, அவனிடமும் இல்லை. அவனில்லையென்றால் 11 30 மணிக்கு மேல் யாரைத் தேடுவது, எங்கே தங்குவது என நினைக்கையில்......அதுவும் நியூயார்க்கில். சற்றே சுதாரித்து மடிக்கணிணியை திறந்து முகவரியை சரியாக நோக்கும் போது அறைஎண் இருந்தது. குறிப்பிட்ட அறையெண்ணுக்குச் சென்றால் நண்பன் அப்போதுதான் வந்திருந்தானாம். அப்பாடா சாமி என்ற் ஆத்ம சந்தோசத்துடன் இரவுநேர உணவை முடித்துவிட்டு சிறிது நேரம் அளவளாவி விட்டு படுக்கையில் சாய்ந்தேன். நினைக்கவே பிரம்மிப்பாய் இருந்தது. அமெரிக்காவின் முக்கிய நகரமும், உலகத்தின் முக்கிய விலை உயர்ந்த நகரமான நியூயார்க்கில் ஓர் அறையில் உறங்கிக் கொண்டிருக்கிறேன் என்று.

இரண்டு நாட்கள் எங்கே சுற்றினேன், என்ன பார்த்தேன் ?

- சுற்றுவோம்....

அனுபவம் புதுமை - அமெரிக்காவில் (3)

2009-01-15T04:40:00.000-08:00

அனுபவம் புதுமை

ஒரு புதுவித அனுபவத்தை பகிர்ந்து கொள்ள விரும்புகிறேன். இதை படிப்பதற்கு முன் எனது மரியாதைக்குரியவர்கள்(குறிப்பிடும் அளவில் உள்ள வாசகர்கள் சிலருக்கு) தவறாக எடுத்துக் கொள்ள மாட்டார்கள் என்றே நினைக்கிறேன். தெரிந்த, அறிந்த சில/புது நிகழ்வுகளின் பகிர்வாக மட்டுமே இதைப் பாருங்கள், படியுங்கள்.

அமெரிக்காவில் கேளிக்கை விடுதிகள் எல்லாம் எப்படி இருக்கும் என்று சொல்லத் தேவையில்லை என்றே நினைக்கிறேன். நண்பர்கள் மற்றும் சென்று வந்த சிலரின் அனுபங்களை விவரித்த பிறகு, அதில் என்ன தான் இருக்கின்றதென்று பார்க்கத் துடிக்கும் ஆவல் வந்தே விட்டது. களவும் கற்று மற என்பதற்கிணங்க கிளப்களில் என்ன தான் பெண்கள் ஆடுகிறார்கள் என பார்க்க முடிவு செய்து அந்த நாளுக்காக காத்திருந்தோம்.
ஏதோ ஒரு நாளில் ( அக் 13) அவசரமாய் கார் ஆறு மணிக்கு மேல் ஸ்டிரிப் டான்ஸ் பார்க்க 4 பேர் அடங்கிய குழு பயணமானது. சுரங்கம் போன்றொரு அலுவலக அறையில் ஆடிக்கொண்டிருப்பார்கள் என்பது போன்ற கற்பனையுடன் சென்ற எனக்கு அதிசயமாயிருந்தது அந்தக் காட்சி. சாலையோரத்தில் அமைந்திருந்த அறையின் கதவைத் திறந்தால், கதவிற்கு ஐந்தடி தூரத்தில் உள்ள மேடையினில் இரண்டு பெண்கள் நிர்வாண ஆட்டம் போட்டுக் கொண்டிருந்தது தான் அது.

மேடையினில் நடப்பட்ட கம்பை சுற்றி உடல் இடைகளை வலைத்து, இழைத்து சாகசங்களையும் சதைகளையும்(முழுவதும்) காட்டி ஆடும் பெண்களுக்கு டாலர் நோட்டுக்களை வந்து விழுகிறது. விழுவதைக் காட்டிலும் சபையினில் கூடியிருக்கும் ஆண்மகன்களால் பெண்களுக்கு உண்டியலிட(?)ப் படுகிறது. அவ்வாறு உண்டியலிடும் பணத்திற்கு பதிலாய் உங்களுக்கு முத்தான முத்தம், அல்லது உங்கள் முகத்தினை மார்பிலணைத்து அவள்தம் மேனியில் பரவிடும் நறுமணத்தை நுகரலாம்.

இதன் நுழைவுக் கட்டணம் இலவசமாகவோ அல்லது இடத்திற்கேற்றார் போல் மாறுபடும் ஆனால் உள்ளே சென்று சும்ம உட்காரக் கூடாது எதாவது மது வாங்கி அருந்திக் கொண்டிருக்க வேண்டும். மதுபரிமாறும் பணிப்பெண்களும் அன்பாய் அரவணைத்து உபசரிக்கிறார்கள் ஒவ்வோரு பில்லுக்கும் ஒரு டிப்ஸ் கொடுக்கலாம். டிப்ஸை கையில் குடுக்கத் தேவையில்லை, அதனையம் உண்டியலிடலாம் வழக்கம் போல், அவர்களின் விருப்பமும் அதுவே

ஒவ்வோர் பாட்டுக்கும் ஒரு பெண்கள் நடனமாடுகிறார்கள். நடன்மாடும் பெண்கள் தவிர மற்ற பெண்கள் சபையினில் கூடியிருக்கும் ஆண்மகன்களுடன் அரைகுறை ஆடையுடனும், ஆடையெதுவுமின்றியும் கையில் மதுவும், கண்ணில் மயக்கமும், வாயில் புகையுமாய் ஆண்களுடன் கடலை போட்டுக் கொண்டும் சரசம் செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இங்கேயும் அவ்வப்போது உண்டியலிடப்படும்.

அடுத்ததாக கூடிக் குலாவிக் கொண்டுக்கும் பெண்களுடன் நீங்களும் ஆடலாம் என்பது. ப்ரகாசமான முகப்பொலிவுடன், மின்னலிடும் புதுப் பொலிவுடன் மகிழ்ச்சி பொங்க 'லைக் டு டான்ஸ்? என கேட்கும் பெண்களின் அழகே தனி. அதற்கான ரேட்டும் தனிதான். ஆங்கிலப் பாடல்கள் அதிர, அங்கங்கள் குலுங்க அதிரடியுடன் ஆடலாம் ஐந்தே நிமிடத்தில் முடியும் பாடலுக்குள் கொடுத்த பணத்திற்கு போதுமானதாய் அணைத்து, அவிழ்த்து (காதால் கேட்டது தான், அனுபவமல்ல..) ஆட்டம் முடிவுக்கு வரும். ஒரு புது விதமான அனுபவம் என்றே சொல்லலாம். இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால் இது மாதிரியான விடுதிகளுக்கு ஆண்கள் மட்டும் வருவதில்லை. ஆண்களும் பெண்களும் கலந்து வருகிறார்கள் என்பதே.

- சுற்றுவோம்...

விமான பயணங்கள் - அமெரிக்காவில் (1)

2009-01-15T04:37:00.000-08:00

"விமான பயணங்கள்"

13ம் தேதி செப்தம்பர் 2007

எந்த நாளை எதிர்பார்த்துக் கொண்டு இருந்தேனோ அந்த நாளும் வந்தது. அது தான் செப்டம்பர் மாதம் 13 ம் தேதி. பெங்களுரிலிருந்து அமெரிக்காவுக்கு இரண்டு மாத அலுவலக பார்வையின் மூலம் பயிற்சிக்காக கிடைத்த வாய்ப்பு பெரிய விஷயமாகவே படுகிறது. இப்போதைய காலகட்டத்தில் அமெரிக்கா செல்வதெல்லாம் மிகவும் சாதாரண விஷயமாக இருந்தாலும் என்னைப் பொறுத்தவரையில் பெரிய விஷயம் தான். வீட்டிலிருந்து அரை மணி நேரத்தில் விமான நிலைய சாலையை அடைந்தாலும் நிலையத்தை அடைவதற்கு அரை மணி நேரம் ஆனது. நேரம் 11 மணிக்கும் கூட விமான நிலைய சாலையில் பெரிய ஜாம்மாக இருந்தது. வானமும் தூரலை தூரிக்கொண்டிருந்தது, கொண்டு வந்த பைகளையெல்லாம் காரிலிருந்து இறக்கிவிட்டு, லூஃப்தான்சாவின் சேவைப்பிரிவுக்குச் சென்று
பைகளைச் சோதனையிட்டு விட்டு டிக்கெட் வாங்கினேன். அங்கிருந்து சென்று இமிக்ரேஷன் தாண்டி வெய்ட் பண்ண உட்கார்ந்தால், சரியாக இரண்டு மணிநேர காத்திருப்புக்குப் எனது இருக்கையில் அமர்ந்தேன்.

உள்ளுக்குள்ளே ஒரு சின்ன நப்பாசை, உன்னாலே உன்னாலே படத்திலே வினய்க்கு வர்ற மாதிரி எதாவது பிகரு வந்து பக்கத்தில் உட்காந்து பேச்சுத் துணைக்கு கிடைக்கும்னு பார்த்தா, 66 வயதைக் கடந்த அம்மையார் ஒருவர் அமர்ந்தார் எனது இடப்பக்கத்தில். அமெரிக்காவின் எதோ ஒரு பல்கலைகழகத்தில் ஆராய்ச்சியாளராம் அவரது மகன். அந்த பீற்றல் வேறு. ஓமக்குச்சி உருவத்தில் தலைமுடி பரப்பிய தாத்தா எனது வலப்பக்கத்தில். செய்வினை செய்யப்பட்ட மாதிரி இருக்கிற நாமெல்லாம் வினய் செய்வது மாதிரியெல்லாம் நம்மலாலே நினைக்க முடியுமா ? நொந்துக் கொண்டே சென்றேன். விமானத்திலுள்ள தொலைக்காட்சியில் பயணிக்கும் வரைபடம், பறக்கும் உயரம், திசை என அனைத்தும் தெரிந்தது. அதை பார்த்துக்கொண்டே சென்றேன்.

அதிகாலை 2 மணிக்கு ஆரம்பித்த பயணம் 5 மணிவாக்கில் மெல்லிரட்டில் எதோவொரு கடலுக்கு மேல் பயணத்துக் கொண்டிருக்கிறது என நான் நினைத்துக் கொண்டிருக்க, அது பயணித்தது தரையிலிருந்து 40000 அடிக்கு மேல். கடலாய் எனக்குத் தெரிந்தது வானில் மிதக்கும் மேகங்கள். அந்த மெல்லிரட்டில் அமைதியான கடலலைகளைப் போல் காட்சியளித்தது. பருத்திப் பஞ்சுகளைப் பரப்பினாலற் போல் காட்சியளிக்கும் பவளமாய் வானில் கண்டேன். என்ன அழகு, எத்தனை வினோதமாய் காட்சி. சிலாகித்துப் போய் அதனை ரசித்துக் கொண்டிருந்தேன். இவ்வுலகம் எத்தனை பெரிய பரப்புடையது, எவ்வளவு விஸ்தாரமானது.
அதனுள்ளே எனக்கொரு சிந்தனையும் தோன்றியது. கடவுளைப் பற்றிய சினிமாக் கதைகளில் மாயாஜால வித்தை செய்து கொண்டிருக்கும் கடவுளா இத்தனை பெரிய் மண்ணையும், விண்ணையும் படைத்திருப்பார்கள் ? இயற்கையாய் அமைந்தவற்றை மனிதனின் கட்டுகதைகள் எவ்வாறெல்லாம் பதிய வைத்திருக்கின்றன ? சரியாய் ஒன்பது மணி நேர பயணத்திற்கு பிறகு காலை 8 மணிக்கு ஃப்ராங்க்பர்ட் வந்து சேர்ந்தது விமானம்.

எந்த டெர்மினல் என கேட்டு விசாரித்து ஸ்கைபிளையரில் சென்று இரண்டு மணி நேர காத்திருப்பில் 10 30 மணிக்கு விமானம் தயாரானது இரண்டாவது பயணத்திற்கு. முதல் பயணித்தலில் ஏனைய இந்திய முகங்களைப் பார்க்க முடிந்தது. ஆனால் இதில் கொஞ்சம் தேட வேண்டியிருந்தது. அவ்வளவும் வெள்ளை முகங்கள். முதல் பயணத்தில் ஒரு காலை உணவு, இதிலும் ஒரு காலை உணவு காத்திருந்தது. மதிய உணவையும் பயணத்திலேயே முடித்தவிட்டு 8 மணிநேர பயணத்தில் தரையிரங்கினால் அங்கு மதியமாயிருந்தது. எல்லாம் நேரக்கொடுமை என்று எண்ணிக்கொண்டு சுங்க அதிகாரிகளின் தேர்வு முடிந்து பைகளை எடுத்துக் கொண்டு போக்குவரத்து இருக்கும் பகுதிக்குச் சென்றால் அழகான பெண்ணொருத்தி 'வாண்ட் டாக்ஸி ?' என நுனிநாக்கில் கேட்டு வழிகாட்டினாள் ஒரு டிரைவருக்கு. அவளது சிபாரிசுடன் காரேறியவுடன் அவளுக்கு டிப்ஸ் கொடுத்து டிரைவர் காரை நகர்த்தினார். டிரைவரை என்னவென்று விசாரித்தால், நம்ம மலையாளக்காரராம். தமிழும் நன்றாகவே வந்தது. வியப்புடன் அமெரிக்காவின் சாலைகளை ரசித்துக் கொண்டே சம்சாரித்துக் கொண்டே வந்தேன். 30 மணிநேர பயணத்தில் நான தங்க வேண்டிய ஹோட்டல் வந்தது.

வரவேற்பறை வந்து அறைஎண் தெரிந்து கொண்டு அறையக்குள் நுழைந்தேன். தோராயமாய் 1000 சதுர அடியுடன் ஒற்றை படுக்கையுடன் வண்ண விளக்குகள், மெதுமெது படுக்கைகள், நாற்காலிகள், ஷோபா, தொலைக்காட்சி, சமையலறை, குளிர்சாதனம் என அறை அட்டகாசமாய் அருமையாய் இருந்தது. இரண்டு மாத்த்துக்கு நான் தங்கப் போகும் வீட்டி நோக்கி பார்த்துவிட்டு ஓய்வெடுக்க சரிந்தேன்.

ஹோட்டலிலிருந்து அலுவலகத்துச் செல்லும் தூரம் ஒரு கிலோ மீட்டர் தான் இருந்தது. ஆதலால் கால்நடையாகவே செலவது வழக்கமாகியது. சாலையெங்கிலும் பச்சை பசேலென வியாபித்திருக்கும் புற்களும், வண்ணமயமாய் கொழிக்கும் மரங்களும், நடைபாதைக்கும் வாகனத்திற்கும் தனித்தனிச் சாலையென மிகச்சிறப்பாய் இருந்தன அமெரிக்கச் சாலைகள். வாகன ஓட்டுதலில் அமெரிக்கர்கள் கடைபிடிக்கும் ஒழுக்கமும் சொல்லியாக வேண்டும். முந்திக்கொண்டு செல்லாமல் கால்நடைவாசிகளுக்கு வழிவிட்டு, போகச் செல்ல விட்டு பின் செல்கிறார்கள். போக்குவரத்து நெரிசலில் கூட தேவையான அளவு இடம் விட்டு நிறுத்துகிறார்கள்.அளவு எடுத்தாற்போல் ஒரே வேகத்துடன் பயணிக்கிறார்கள், நெரிசலான சாலைகளில் கூட 120 கிலோமீட்டர் வேகத்தில் செல்ல முடிகிறது. இன்னுமோர் முக்கியமானது ஒன்றென்றால், காரின் மூலம் ஒலி எழுப்புவதேயில்லை. எவரேனும் தவறு செய்தார்கள், செய்கிறார்கள் எனும் போதுதான் உபயோகிக்கும் பழக்கம் உள்ளது. (தொடரும்.....)

பிறந்த நாள் வாழ்த்து !

2009-01-15T03:45:00.001-08:00

கள்ளமில்லா உன் கண்கள்
கற்பனை மீறிய உன் அறிவு
நளினமான உன் நடை
எளிமையான உன் பேச்சு
பூங்காற்றினைப் போன்ற - உன்
புன்னகை

அழகிற்கு அழகு சேர்கும் - உன்
அழகுமுகம் !

இவையனைத்தும்
இவ்வுலகில் - அவதரித்த
இந்நன்னாளில்
இணையட்டும்
இன்னும் பல சிறப்புகள்
இணைந்தே விடியட்டும்

பல நூற்றாண்டு
இதே அழகுடன் !

தெரியுமா ?

2009-01-15T03:40:00.000-08:00

அங்கங்கள் அனைத்திற்கும்
அடைமொழி கொடுத்து
அறிமுகப் படுத்த தெரியாது
எனக்கு !

அன்பான
மென்மையான
மனிதநேய மனிதன் - என்று
சொன்னால் புரியுமா ?

உனக்கு ?!

எய்ட்ஸ் !

2009-01-15T03:34:00.001-08:00

’அந்த’ சுகத்துக்காக

அனைத்து சுகங்களையும்

அடியோடு பிடுங்கும்

ஆற்றல் படைத்த

அரக்கன்

இனிமையே இனிமையாய் !

2009-01-15T03:32:00.001-08:00

பார்ப்பவர்களையும்

பார்வை படுபவர்களையும்

பரவசப்படுத்தும் - உன்

கண்கள் பொலிவுடன்

பரவசப்படுத்திக் கொண்டே

இருக்கட்டும்

இசையென வந்து விழும் - உன்

வார்த்தைகள் என்றென்றும்

இனிமையாய் இன்புற்று

இருக்கட்டும்

நதியைப் போன்ற - உன் கூந்தல்

நலினமான அதன் வடிவம்

நலிவான அதன் இழைகள்

நன்றாய் நலமுடனே

இருக்கட்டும்

திருடும்

கொள்ளை கொள்ளும்

அபகரிக்கும் - உன் இதயம்

எப்பொழுதும்

மகிழ்ச்சியாகவும்

மன நிறைவுடையதாக

இருக்கட்டும்

உச்சரித்தவுடன்

உற்சாகம் கொடுக்கும் - உன்

பெயர் உனது

உறவினர்க்கும்

உற்றார்க்கும்

நண்ப நண்பிகளுக்கும் - உரிய

பாச பந்தங்களை

பகிர்ந்து கொண்டே

இருக்கட்டும் !

தமிழர் திருநாள் !

2009-01-15T03:25:00.001-08:00

வன்னியினில் தம்
வாழ்விழந்து
வளமிழந்து

இனவெறி கும்பலின்
இன்னல்களில் வாடும் - எம்
இன ம்க்களின்

வலிகள் நீங்கி - நல்
வாழ்வமைந்திட
தமிழர் திருநாளில்

தரணி போற்றிட - நம்
தலை ஓங்கும் என

வாழ்த்திடுவோம்
வழிபடுவோம்

நாம் வீரத் தமிழரென்று ..

இனிய தமிழ்த் திருநாள் பொங்கல், தமிழ்ப் புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள்

வாழ்க தமிழுடன்,
தமிழ் நிலவன்.

உலகம் எங்கே செல்கிறது ?

2009-01-15T03:24:00.001-08:00

கனத்த இதயம் கொண்டு தான் இதைக் காண வேண்டும் !

உலகம் எங்கே செல்கிறது ?

எத்துணை வளர்ச்சிகள்?
எத்துணை மாற்றங்கள்?

ஆயினும்
வன்முறை மட்டும்
வாழ்வாங்கு வாழ்ந்து - ஏனோ
வதைக்கிறது நம்மனத்தை !

நெருங்கிய உறவுமில்லை !
அறிந்த நபருமில்லை !
அழும்மொழி எதுவும் புரிவதுமில்லை
இருப்பினும் இத்யத்தில்
இரும்படித்தாற் போல் வலி..

உலகெங்கும் போராட்டம்
உரிமைக்காக உயிரோட்டம்
அரசே நடத்தும் அநியாயம்
அரங்கேறும் களேபரம்

வழிகின்ற குருதி
வலியோடு கதறல்
நைந்து போன தலை
குண்டு பாய்ந்த தேகம்
குலைந்து போன பாகம்
அரை உயிர்கொண்டு
அதிர்ச்சியில் ஆன்மாக்கள்
வாழ்வே வன்மையாய்
வலிகள் கொடூரமாய்.!

உலகம் எங்கே செல்கிறது
உயிர்களையெல்லாம் உதிர்த்து விட்டு ?

அன்புள்ள அப்பா

2009-01-15T03:23:00.001-08:00

அன்பான அரவணைப்பில்
ஆதரவான அன்பினில்
இயல்பான நடவடிக்கையில்
ஈவுலகை நாங்கள் காணும்

யாவும் உணர்த்தும்
உங்கள் முகத்தையே !

தனித்தன்மை
தன்னம்பிக்கை
பரவலான அறிவாற்றல்
பகுத்தறியும் பண்பாடு
எனும் திறம் கொண்டு
நாங்கள் காணும் வெற்றிகளில்

உங்களின் உழைப்புகள்
எங்களின் வளர்ப்பில்

வெவ்வேறு முகங்களில்
பல்வேறு வடிவங்களில்
எண்ணற்ற கடவுள்களில்
எவ்வளவோ வேண்டினாலும்

நாங்கள் வேண்டும் முதல்
கடவுள் அப்பா !

கல்வியே கண் - அக்
காலத்தே கற்றுணர்ந்து
கற்றுக் கொடுத்ததால்
காரியம் பல செய்து
வாழ்கிறோம்

கல்வியில் - எங்களின்
கண்களாய் நீங்கள்

கேட்பவற்றையும்
கேடக நினைப்பவையையும்
அளவில்லா வாங்கிக்கொடுத்து
அன்பு புகட்டினீர்கள்

எங்களின் விருப்பத்தில்
உங்களின் மகிழ்ச்சி

தவிப்புடன்...

2009-01-15T03:22:00.000-08:00

கண நேரத்தில்
கைது செய்கின்ற
உன் கண்கள்

சில நிமிடங்களிலேயே
சித்ரவதை செய்கின்றன - உன்
நினைவுகள்

மின்னலென வந்தென்னை
மெல்லென கொய்து செய்கின்ற - உன்
இதழ்கள்

எண்ணம் தொலைத்து
வண்ணம் இழந்து
தன்னிலை மறந்து
தவிப்புடன் நான்...

துரோகம் !

2009-01-15T03:21:00.001-08:00

நட்டமென எதிலும்
நாட்டம் அற்ற போதிலும்

நட்பென்று எத்துனையோ
நாடி வந்த போதிலும்,

உறவுகள் கோடி
உண்டென போதிலும்

உனக்கென ஓரிடம்
உரிமம் தந்த போதிலும்

உன் விருப்பம் அனைத்தையும்
விரும்பிய போதிலும்

எனை வெல்ல வாய்ப்புகள்
எடுத்துக் கொடுத்த போதிலும்

தூரோகம் எனும் துணை கொண்டு எனை
துரத்தி விட்டேதனடா ?

வரும் துன்பம் யாவையும்
கன நேரம் துடைத்தெறிந்த
திறனிலும்

பெரும் துயர் ஒன்றெனை
கனம் கொண்டெனை தாக்கிய
போதிலும்

கலங்கிடா நான் - உன்
'துரோகம்' கண்டு
துடிக்கிறேன் ..
'திறன்' கண்டு மனம்
திரிகிறேன் ..
நட்பின் நாட்கள் தோன்றி
நானுகிறேன்.

உன் நிலை கண்டு - நானெதுவும்
உறுதி ஏற்கவில்லை
காலத்தின் கைகளில் கொடுத்து
காத்திருக்கிறேன்.

எவ்வளவு பேராசை !

2009-01-15T03:20:00.001-08:00

அளவுக் கதிகமான அன்பை - என்மேல்
அதிகமாய் வைத்திருக்கும்
அழகான - ஒருவனை
ஆத்துக்காரராய்
அடைய வேண்டுமென
கூறினாயே....!

ஓ ! இவ்வளவு பேராசையா? -என
நான் கேட்டதற்கு,
"சுருக்கமாக சொல்லட்டுமா?"- என
கேட்டுவிட்டு

'நிலவன்' என
என் பெயரை கூறி
என் மனதில்
குற்றால நீரைப் பாய்ச்சி விட்டு
கண் சிமிட்டி சென்றாயே - என்
கண்ணம் தொட்டு !!

- நிலவன்

காத்திருக்கிறேன்... !

2009-01-15T03:19:00.000-08:00

கவிதை ஒன்றென்று
கன்னியரை கவர
அங்கழகை ஆர்ப்பரிக்கும்
அசௌகரியம் வேண்டாம் என்றே
நினைத்திருந்தேன் - அவளை
நான் அறியும் வரையில்... !

சிற்றின்ப சிதறலின்றி
சீர்நடையுடன் சென்றயெனை
சிந்தனை கந்தையுற்று
தன்னிலை மறந்து
தனித்துவம் இழந்து
அவள்நிலை அறிய
அவள் தான் அகிலமென
ஆட்படுத்தியதெதுவோ ?

உடலில் உயிரில் உள்ள
அணுக்களனைத்தும் அவளையே
நினைத்து தேடுவதேன் ?

உறுதியுடன் உல்லாசமாய்
உலவும் பாதைகள்
வழிமாறி வழுக்கவதேன் ?

பயணங்கள் பதற்றத்துடன்
பயணிப்பதேன் ?
நினைவுகள் எப்போதும் உனையே
நினைப்பதேன்?
கருணையாய் காந்தமாய்
பார்வையில் பரவசப்படுத்தும்
உள்ளதை நல்லதாய்
காணும் கண்களை
காண்பதற்கோ ?

அழகு நிலவாய்
அமுத மொழியாய்
காண கவிதையாய்
சிற்பமாய் சிரிக்கும் - உன்
சிங்கார முகத்தை
பார்ப்பதற்கோ?

பேச்சினில் எண்ணங்களில்
உயர்ந்த உள்ளத்தையும்
அளவில்லா அக்கறைகள்
இணையில்ல உறவுகள் - ஆகிய
மொத்த உருவத்தையும்
காணும் தருணம்
உணர்வதற்கோ ?

கண்கள் பார்த்து
எண்ணங்கள் ஏற்று
நெஞ்சம் நெகிழ்ந்து
மனதுக்குள் மணியடித்து
என்னவள் இவள் தான்
என நான் சொல்லும் நாளுக்காக........

-நிலவன்

புண்பட்ட வெண்புறா !

2009-01-15T03:18:00.000-08:00

வெள்ளிக் கரண்டியுடன் மண்ணில் பிறந்தவளை
அள்ளியணைத்துக் கொஞ்சி அகமகிழ்ந்து
அன்பை பொழிந்து அரவணைப்பை போற்றி
அறியாமை நீக்கீ ஆசையாய் வளர்த்து
கண்ணை என்னிலும் கருத்தை வளர்விலும்
கண்ணும் கருத்துமாய் கவனித்து
தாராள தைரியத்துடன்
தன்னில்லா தன்னம்பிக்கையுடன்
நிமிர்ந்த நடையுடன் நேர் கொண்டு சென்றவளை

சிறு தீ ஒன்று தீண்டி
திகட்ட திகட்ட தீமையளித்து
சிறை தள்ளிய கொடுமை காணீர்....

அறிந்தேயிராத பயமொன்றை
அங்கமெதிலும் பரப்பி
தன்னம்பிக்கையனைத்தும் தளர்த்து
சிறகுகளை ஒடித்து
சின்னாபின்னமாய் சீரழித்த கதை கேளீர்...

சின்ன சின்ன ஆசையுடன்
சிரித்தே பழகிய சிறப்புடன்
சிறகு விரித்து பறக்கும் தருவாயில்
வரன் என்ற வரி தொடங்கி
வகுத்துக் கொண்ட வழியுடன்
வாழ்வை தொடங்கும் முன்பே - அதை
முறித்து முடித்துக் கொண்ட கொடுமை பாரீர்....

சில நேரம் சிரிக்கலாம்
சில நேரம் அழலாம்
சிந்தனையனைத்தும் அழுவதையே
சிந்தித்து.....
அழுவதனைத்தும் மறந்திருந்தவளின்
சிரிப்பை மறக்கச் செய்யும்
சமூகச் சீமான்களின் துரோகம் கேளீர்

ஏமாற்றியவன்
எவனோ ஒருவனென அல்லாது
ஓருயிர் ஈருயிராய் உறவொன்றை ஏற்று
உயிரும் உடலும்
உனக்கே உரித்ததென்று
நெஞ்சை திறந்து நெஞ்சில் பதித்து
ஆடையிழந்தங்கம் காட்டி
அன்பை பொழிந்து
அடிமை கொண்ட
பாசப் பறவையை
பகை காட்டி
பழிபல சுமர்த்தி
அன்பு உள்ளத்தை
அணையா தீயில் கொளுத்திய
கொடுமையின் கொடுமை கேளீர்.....!

(தொடரும்.....)

- நிலவன்

முங்காறு மழே...!

2009-01-15T03:17:00.000-08:00

கன்னடத்தில் சக்கை போடு போட்டுக் கொண்டு இருக்கும் முங்காறு மழே படத்தின் 'அனிஸுதிதே யாக்கே நிந்து..' என்னும் பாடலின் இசையைத் தழுவி தமிழில் ஒரு சில வரிகள்....! ( கன்னடத்தின் மொழிபெயர்ப்பு அல்ல...)

மனதில் என்ன மாற்றம் இன்று
மயிலிறகின் சரசம் போன்று
நீயே தான் காரணம் என்று
கூறதான் இருக்குது சான்று..!

ஆஹா என்ன கொடுமை ......ஏனிது ?
என்னை எங்கோ பிரித்தெறிவதுபோல்......
தோணுவதேனோ............ ?
.......................மனதில் என்ன மாற்றம் இன்று

உனை கண்ட நாள் முதல் முதலாய்.....
எனை நானே இழக்கிறேன்..
எண்ணமெல்லாம் எங்கோ சென்று..
தனக்குள்ளே சிரிக்கிறேன்..

உலவும் நிலா போல் உதயமாகிறாய்
உன்னை நானும் கண்டதுமே !
என்ன விந்தை சொல்லு..... சொல்லடி.!
உலகாம் யாவுமே உனக்குதானென்று
எழுதி கொடுத்திடுவேன்..

( மனதில் என்ன..... )

குறிப்பு: இதே கன்னட பாடலை இங்கே கேட்கலாம்.

- நிலவன்

வானவில் !

2009-01-15T03:16:00.002-08:00

இனியதோர்
மாலைப் பொழுது

கதிரவன் தன்னின்
செந்நெற் கதிர்களை
வானத்தில் பரப்பி
வீற்றிருந்தது.........!
மேகங்கள் ஆங்காங்கே
குழுக்களாய் சூழ்ந்து
குலவிக் கொண்டிருந்தது..!
சில்லென
சிலிர்ப்பூட்டும் உணர்வை
பூங்காற்று புணர்த்தியது !

திடீரென.....

சிலரின் கவனம்
வானத்தைப் நோக்கியது
என்னவென்று நோக்கினால்,

'வானவில்' வந்திருந்தது .........
தன் வனத்தை வானில் பரப்பி !
வளைவாய்,
பார்க்கத்தூண்டும் ஆவலுடன்
சிலாகிக்கும் காட்சி !
எத்தனை பேர்
என்னைப் பார்க்கின்றனர் ?!
என்ற பெருமை போலும்,
கம்பீரமாய் காட்சி,
கர்வமாய் ஒரு பார்வை !

வானவில்லை ரசித்து விட்டு
கீழ்நோக்கினேன்....

அட.....!

இன்னொரு வானவில்
என் முன்னே நின்று
கொண்டிருந்தது...!
மனித உருவில்.
பெண்ணாய்....!

அத்துனை வண்ணங்களையும்
தன்னில் வரைந்தது போல்
எத்துனை செம்மையாய்
விழிதன்னை கீழ்நோக்கி
விண்முட்டும் அழகுடன்,
அங்கம் அங்கிங்கசைந்து
அழகுடன் அன்னநடையிட்டு
வந்தாள் !

வானவில்லை விட
வனப்பாயிருந்தாள்.!
வானவில்லின் கர்வம்
அவளிடத்தில் இல்லை
அடக்கம் அவளின்
அகத்திலேயே இருந்தது..

மேலே பார்த்தால்
வானவில் காணவில்லை.!

அவளின் முன்னே
போட்டியிட திறமின்றி
மறைந்து விட்டதோ !
தாழ்வு மனப்பான்மை
தன்னை தாழ்த்தி
ஓ(ட்)டி விட்டதோ ?!

'வான்வில் போயிடுச்சு..."
என்றபடி கலைந்தன
வானவில்லை ரசித்த
ரசனைக்காரர்கள்

கைதொடும் தூரத்தில்
கண் மயக்கும் அழகுடன்
வசீகர தோற்றத்துடன்
சிறக்கும் சிறபமாய்
மெனமையாய் மெல்ல
நடையிடும் அவளின்
அழகினை ரசிக்காமல்
வான்நோக்கும் - பின்
கலையும்
இந்த மாமனிதர்களை
என்னவென்று சொல்வது ?!

- நிலவன்

கண்ணெதிரே...தோன்றினாள் !

2009-01-15T03:16:00.001-08:00

நீ என் அருகிலிருந்தால்
உலகமே மிகவும்
எளிதாகிறது...
வாழ்க்கை வளமானதானதொரு
மனநிலை..!

உன் முகம் காண்கின்ற சில
நிமிடங்கள்,,,!
எண்ணிலடங்கா வசந்தம்
வீசுகிற்தே..!

இன்பத்தேன் வந்தது காதினிலே
உண்மையாகவே
உணர்ந்தது என் மனம்
குரல் கேட்டு..!

புத்தம் புதிதாய் புன்னகை
சலனமில்லா பார்வை
முழுநிலவைப் போன்ற உன் முகம்

குதூகலம் தரும் - இவை
அனைத்தையும்
எனக்கென எடுத்துக் கொள்ள
நினைக்கையில்-என்
எண்ணம் புரிந்து நீ
துண்டித்துக் கொண்டாய்
உன் நட்பை - என்
நினைவையும் சேர்த்து....!

நினைவுகள் என்னில்
ஊசலாடியது ..
வீதிகளில் உன் முகம்
தேடியது என் மனம்.
எத்தனையோ தொலைபேசிக்
குரல்கள் உன்னையே
நினைவுபடுத்தின...

நம்பிக்கை ஒன்று
மட்டும் இருந்தது - என்றாவது
உன்னைக் காண்பேன் என்..

நம்பிக்கை வென்றது ....
கண்டேன் உனை
தற்செயலாய் - ஆனால்
தற்காலிகமாய் என் இதயம்
என்னிடத்தில் இல்லை
உன்னைக் கண்டவுடன்...
ஆயிரமாயிரம் சுனாமியலைகள்
இழுத்துச் சென்றது
என் நினைவுகளை..

இப்போது என்னைக் கேட்டுக்
கொண்டேன் ?

ஏன் என்
கண்ணெதிரே தோன்றினாய்
உன் காதலனுடன்?

எனை நோக்கி
வெட்கப்பட வேண்டிய உன் முகம்
ஏனோ எவனுக்காகவோ
வெட்கப்பட்டு சிவந்து கிடந்தது..
கடைக்கண் கடை விரித்து தேடியது
அந்த கயவன் காதலனை
கடந்து சென்றேன் நான்
கனத்த நெஞ்சுடன்.....

- நிலவன்

2009-01-14T00:44:00.000-08:00

யார் அவள் ?

2009-01-13T01:43:00.000-08:00

யார் அவள் ?

என்ற கேள்வி எப்போதும்
என்னை கேள்விகளால்
துளைத்துக் கொண்டிருந்தது.

தூங்கிக் கொண்டிருந்த என்னை
பெண்ணெருவள் அடிக்கடி
பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

பார்த்தது மட்டுமின்றி என்னை
பரவசமடையவும் வைத்தாள்.
அவ்வப்போது சிரிப்பதும்,
அடிக்கடி என்னைப் பார்ப்பதும்
என்னை ஏன் இப்படி ?
பார்க்கிறார்கள் என தோன்றியது.

நறுக்கென்று நாலு கேள்வி
கேட்கலாமென்றால் - என்னால்
ஏனோ முடிய்வில்லை.

அவள் மட்டுமின்றி
எண்ணற்றோருக்கு என்னை
அறிமுகமும் செய்து
வைத்திருப்பாள் போல..
என்னைப் பற்றிய சிந்தனையில்
மூழ்கியிருக்கையில்
எத்தனையோ பேர்
பார்த்து பார்த்து
சிரித்தார்கள்.

சிறு புன்னகை ஒன்றை
தவள விட்டவுடன்
மறுபடியும் சிரிக்கிறார்கள்.
எத்தனை முறை தான்
சிரிப்பை பார்த்து சிரிப்பது.

என்ன காரணம் என்று
தெரியவில்லை - ஆனால்
அவளால் தான் என
என் மனம் சொல்லியது.

அருமையான் தூக்கமொன்றை
அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கையில்
யாரோ ஒருவர்
என் தலையை வருடிக்
கொண்டிருந்தார்.
திடீரென எழுந்த என்னை
திடுக்கிட வைத்தாள்
திரும்பவும் அவளே...

என்னால் எதுவும்
சொல்லவும் முடியவில்லை.
என்ன சொல்வது என்று
தெரியவும் இல்லை - பின்
யாரோ அழைத்தார்கள் என்று
சென்று விட்டா.

என்ன நடக்கக் கூடாது
என எண்ணினோ - அது
நடந்தே விட்டது.
ஆமாம் -

என்னை அள்ளி
அணைத்து முத்ததையும்
கொடுத்து விட்டாள்.
ஒன்று இரண்டு அல்ல,
சரியாக ஐந்து முத்தங்கள்
அதுதான் ஒரு பெண்ணிடமிருந்து
வாங்கும் முதல் முத்தம்.
முத்தம் அவள் கொடுக்கையில்
சுகமாகத் தானிருந்தது.
ஆனால் அறியாத அவள்
எதற்கு கொடுத்தாள்?

என்ற சிந்தனை ஏனோ

என்னை சிதைத்தது.

முத்தம் கொடுக்கும் அளவுக்கு,
என்ன உரிமை அவளுக்கு
என நான் எண்ணிக் கொண்டிருந்தேன்
செயவதறியாமல்.
தொடர்ந்தது அவளின் -அன்புத்
தொல்லைகள்

அவளின் முகத்தை தான் - நான்
அதிகமாக பார்த்துக்
கொண்டிருந்தேன்.

அவளின் பார்வையை

தொலைக்க எண்ணிய நான்

சில நாட்களில்

தொலைந்தே போனேன்..

அடிமையானேன் அவளிடம்.

அவளைக் காணாவிடில்

அலைபாய்ந்தது என் கண்கள்.

கண்ணிலிருந்து மறைந்தால் எனில்

மனம் எதையோ மறந்தது

என்னைப் போலவே அவள்
இருக்கிறாள் -
அந்த பெண்மை.
என்னை எப்போதுமே
நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறாள்
என்பது உண்மை.

உண்மை எப்போதாவது
வெளிவரும் தானே...
என்னுள்
என்னை
சிதைத்துக் கொண்டிருந்த - அந்த
கேள்விக்கும் விடை
கிடைத்தது - அவளின்
மூலமே...
காலை எழுந்ததும்,
வந்த பசியைப் போக்க
இன்று என்ன ?
என நான்
தவித்துக் கொண்டிருந்த
என்னை தழுவி,
அள்ளி அணைத்து,
மடிமேல் அமர்த்தி,
உணவொன்றை எனக்கு
ஊட்டிக்(!) கொண்டிருந்தாள்.

பின் தான் அவள் யாரென
எனக்குச் சொன்னாள் .....

"அம்மா சொல்லு......... அம்மா சொல்லு........."

- நிலவன்

பட்டை கிளப்பும் பாரதியின் வரிகள்

2009-01-13T01:41:00.000-08:00

தேடிச் சோறு நிதம் தின்று – பல

சின்னஞ்சிறு கதைகள் பேசி – மனம்

வாடி துன்பம் மிக உழன்று –பிறர்

வாட பலசெயல்கள் செய்து –நரை

கூடி கிழப்பருவமெய்தி –கொடுங்

கூற்றுக் கிரையெனப் பின்மாயும் – பல

வேடிக்கை மனிதரைப் போல் -நான்

வீழ்வே னென்று நினைத்தாயோ….

- மகாகவி பாரதியார்

நவீன பாரதி எழுதியிருந்தால்( ஒரு முயற்சி தான்) ?!

தேடி பெண் ஆர்குட் பலசென்று - பல
மயக்கும் கதை பேசிஅவளைக் கவிழ்த்து - அவள்
மனம் வாட பலானவை பேசி - பிறர்
பார்க்க பற்பல சல்லாபம் செயமுயன்று - கடை
பல சென்று கடலைபேச வளித்து - இரை
தேடித் திரியும் தெருநாயினைப் போல் - பல
வாடிக்கை மனிதரைப் போல் - நான்
விழுந்து கிடப்பேனென்று நினைத்தாயோ......

( இது எப்படி இருக்கு ?! - விஜய். )

திருமண வாழ்த்து

2009-01-13T01:40:00.000-08:00

அகர வரிசையில், குறள் வடிவில் எழுதிய வாழ்த்து மடல்......!

அன்பை அறிவை அளவின்றி அளித்து
அகிலம் போற்ற வாழ்
ஆலயம் ஆசிபெற் றருள்பல பெற்று
வாழ்நலம் வரம் பேற்று.

இல்லறம் இனிதாய் செம்முற நடத்தி
நல்லறம் போற்ற செய்
ஈகைபல இழைத்து அனைவரையு மீர்த்து
வாகை சூடி வெல்

உண்மை வன்மையாய் காத்துநின் றெவர்க்கும்
வாய்மை வெல்லுமென் றுணர்
ஊரனைத்து முன்புகழ் நாட்டி பேரனைத்தும்
உனதாய் விளங்க நில்

எங்கு மெதிலும் சிறப்பாய் சிறந்து
ஓங்கி நிறுத்துநுன் திறமை.
ஏற்றம் மாற்றம் எதிலெனினும் ஏமாற்றம்
அகற்றி வாகை சூழ்

ஐயமெனும் அரியநோய் எங்குமெதிலும் எவர்க்கும்

மையம் கொளா செய்.

ஒற்றுமை கற்று வேற்றுமை அற்று
வற்றாமை செய்உன் மனம்.

ஓய்விலா உழைப்பை என்றும் உரிதாய்

நோயிலா வாழ்க்கை கொள்.

ஒளவாறே அனைத்தும் சிறப்பாய் மலர்ந்து
சீரிய கொள்கை வெல்.

அஃதே அமைந்திட வேண்டும் வணங்கும்
வாழ்த்தும் உங்கள் நிலவன்

'பிரிய'மானவளே !

2009-01-13T01:39:00.001-08:00

பள்ளி நண்பர்களுடன் - ஒரு
பவனி வரலாம் என
புறப்பட்ட என்னை
பொடதியில் அடித்தாற் போல
அழைத்தாள் எங்க ஆத்தா !

"எலேய் பிரகாசு ,
ஊரைச் சுத்திகிட்டு திரியாம,
ஆவரம்பட்டியிலே சீமெண்ணை
ஊத்துராய்ங்களாம்,
ஒழுங்கா போய் சீமென்னை
வாங்கியாடா?!"
என அதட்டலுடன்.

முடியாது போ ஆத்தா ! - என
முடிவெடுத்த வாய்
பின் வாங்கியது
என்னவளின் வீடு
நியாய விலைக் கடையில்
நேர் எதிரில்
இருப்பது தெரிந்து.

எண்ணெய் போட்டு
துடைத்தெடுத்த
என் இரண்டு சக்கர
வாகனம்
வானில் பறந்தது
ரெக்கை கட்டி.

சீருடையிலேயே பார்த்த
என்னவள்
எந்த உடையில் ?
எப்படியிருப்பாள் ?
என்ற எண்ணம்
முடிவடையும் முன்னே
ஆவரம்பட்டி ஆரம்பமாயிருந்தது.

நியாய விலைக் கடையை
நெருங்குகையில்
நெஞ்சம் சிலுசிலுத்தது...
என்னவளின் தோழி
என்னைக் கடைக்கண்ணால்
பார்த்தபடி
என்னவளின் வீட்டிற்குள்
சென்றாள்.

நான் வந்து இருக்கும்
அவளின் தோழியின் மூலம்
தகவல் அவளிடம்
பரவியிருக்குமா?

என்னவள் எங்கே
என எண்ணிக் கொண்டிருக்க
அங்கே
ஆயிரமாயிரம்
அதிசயங்கள் நிகழந்தார் போல்
கயல்விழிப் பார்வை
சிலுசிலுக்க
காண்போர் பார்வைகள்
பளபளக்க
இரண்டு அடுக்கு மாடிகொண்ட
அவளின் வீட்டு மாடியிலிருந்து
வந்திறங்கி கொண்டிருந்தாள்....

தேவதை அவள் என்னை
தேடிக் கொண்டிருக்கிறாள்
நேரில் பார்க்க
நேர்மையில்லா நான்
என்னை எங்கோ
ஒளித்திருந்தேன்..

அவளின்
கால்கள் படியை நாட,
கண்கள் என்னை நாடின,
நாடி த்டிதுடித்தது
அவள் என்னைத்தான்
நாடுகிறாளா?
என்று..

உள்ளே சென்றவள்
வெளியே வருகிறாளா ?
என
உற்று நோக்கிக்
கொண்டிருந்த என்னை
யாரோ நோக்கிக்
கொண்டிருந்தது போல்
ஒரு நோக்கம் வர,
நோக்கினேன்
என்னவளின் ஜன்னலோரத்தில்.
என்ன ஆச்சரியம்
என்னவளின் புன்னகை ஒன்று
முழு நிலவாய் என்
முன்னே அழகாய்
சிரித்தது.

சிரித்ததோடு மட்டுமில்லாமல்,
சிறு சினுங்கல் ஒன்றை
சிதறவிட்டு
வெட்கத்துடன் மறைந்து சென்றாள்,
ஜன்னலை விட்டு !

தருணங்கள் அனைத்தயும்
தடுத்தி நிறுத்தியது
நியாய விலைக் கடைக்காரனின்
குரல்
"சீமெண்ணை காலியாயிடுச்சு,
போய்ட்டு நாளைக்கழிச்சு
வாங்க...! போங்க போங்க......"
சீமெண்ணை காலியானாலும்,
என் மனம் நிரம்பி
இருந்தது.

ப்ரியமான என்னவளிடமிருந்து
'ப்ரியா' விடைபெற்றேன்.
ப்ரகாசமாய்.

- நிலவன்

தோழி அவள்(!)

2009-01-13T01:37:00.001-08:00

மொத்த தேசத்து மலர்களின்
அத்தனை அம்சங்களையும் - தன்
அங்கங்களில் அரங்கேற்றி
மலரின்
மென்மையையும்,
மிருதுதன்மையும்,
நறுமணத்தயும்,
அழகையும் - தன்னில்
கொண்டிருப்பாளோ ?!

மின்னும் நடிகையைப் போலன்றி,
அன்னை தெரசாவின் அன்பினை - தன்
அகத்தில் ஆழ்த்தி,
தாயின்
கருணையையும்,
பாசத்தையும்,
அறிவையும் - தன்னில்
ஆட்கொண்டிருப்பாளோ ?

பார்த்தவுடன்,
பதறித் துடிக்கும் பரவசம்
படபடவென பரவி
விந்தை வியக்கும்,
சிந்தை சிதைக்கும்,
அழகுடன் - என்னை
சிதைத்து விடுவாளோ?

கனநொடிப் பொழுதில்
கண்கள் துலாவி,
செவ்விதழகள் திறந்து,
புன்னகை புரிந்து - எந்தன்
தன்னிலை தகர்க்கும்
தந்திரத்தை - தன்னகத்தே
கொண்டவளோ?

கன்னிப் பேச்சில்,
குறும்பு நெடியுடன்,
சில்லெனும் சினுங்கலுடன்,
வள்ளெனும் பொய்க்கோபத்துடன்,
சிற்சில செயல்கள் செய்து
சிறையில் தள்ளி
சித்ரவதை செய்வாளோ?

தாலாட்டி சீராட்டி,
தன் மடியமர்த்தி,
பசியமர்த்தி,
பாசம் காட்டிடும்
என் தாயின் அன்பினை,
தன்னில் காட்டிடுவாளோ?
தோழி அவள்(!)

- நிலவன்

பெண் ஒன்று கண்டேன்............

2009-01-13T01:36:00.001-08:00

பெண் ஒன்று கண்டேன்............

அழகாய் ஒரு தேவதை .....
ஜீன்ஸ்-டி ஷர்ட்டில் - என்
முன்னே ஓவியமாய்...!

அவளின்
வனப்பும்,
வண்ணமும்,
வடிவமும்,
புன்னகையும்,
செம்மையும்.
கட்டினால் அவளைக் கட்டணுமடா !
என்றது
என் மனம்.

பின் ( நின்று கண்டேன்.......

அவளின்
முழுக்கால் சட்டையின் நுனியில்
முண்டியடித்துக் கொண்டு,

"என்னையும் பார்,
என் வண்ணத்தையும் பார்,
என எள்ளி நகையாடியது
அவளின் உள்ளாடை"

வெட்டினால் இவளை வெட்டணுமடா !
என்றது

அதே என் மனம்.

-நிலவன்

தமிழ் புத்தாண்டு வாழ்த்து !

2009-01-08T03:39:00.000-08:00

தமிழ்ப் புத்தாண்டு - மனதில்
அமிழ்தாய் ஆட்கொண்டு
சிறக்கட்டும் பார்த்திப ஆண்டு

புத்தம் புதிதாய்
புத்துணர்ச்சிக் கடலாய்
பூகம்ப நிகழாய்
பிறக்கின்றாய் ஒவ்வோர் ஆண்டும்
சிறக்கின்றாய் எங்களை ஆண்டு !

தொன்மையான உன் மொழி
காட்டிடும் சிறந்த வழி
பனமையான உன் இயல்
பாரே சிறக்கும் செயல்

தமிழ் எங்கள் பேச்சு,
தமிழே எங்கள் மூச்சு
அகிலம் முழுதும் தமிழே என ஆச்சு

எண்ணங்களை வருடும் - இப்
பார்த்திப வருடம்
பலன் பல செய்து
பாரினில் சிறந்து
பறந்தெங்கும் விரிந்து
சிறந்திட
வணங்கி வாழ்த்துகிறோம்,
வரவேற்போம் - எங்கள்
தாயே !

பிறந்திடும் நன்னாளில்
அகிலம் முழுதும்
அனைத்தும் பெற்று
வாழ்க்கை வளமுற்று
இயற்கை சிறப்புற்று
பெருமை நிலைப்பெற்று
இனிதே அனைத்தும்
சிறந்தே அமைந்திட
வாழ்த்தி வணங்குகிறோம் தாயே !

2009-01-01T04:05:00.000-08:00

வாழ்வோட்டத்தினூடே விழித்தெழும்

வார்த்தை தொகுப்புகள் கற்பனையில் ....

உணர்வுகளை வெளிப்படுத்தும் கருவியாக

கவிதைகள் !